Mijmeren onder de terebint - 50
Onze
gestorvenen
De Bijbel is niet een
boek
wat je zomaar even van kaft tot kaft leest. Het kan lastig zijn om je
weg door de Bijbel te vinden, als je niet weet wat zich wanneer heeft
afgespeeld. Deze site kan je helpen om de Bijbel beter te leren kennen.
Ontdek de bron van vrede, het Woord van God.
Hier vind je alle
pagina’s van de ontspannende Terebint studie-serie : 1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34
35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51
52
53
(naar
begin van deze serie)
Mijmeren
- ontsnappen aan de waan van de dag
Oplaadstation
voor onze geestelijke accu. (Luister
hier)
Even mijmeren
onder de Terebint, ontsnappen aan de waan van de dag. Oplaadstation
voor onze geestelijke accu. Deze week onder het motto:
Onze
gestorvenen
“Zalig
zijn de doden, die in de Heere sterven”
Het is een
goede gedachte om op tegen het einde van het jaar, of en ander voor ons
dierbaar moment, de doden te gedenken.
Zeker, we zoeken de levenden niet bij de doden, toch gedenken we onze
gestorvenen. We spreken van een “strijdende” en van
een “triomferende” kerk en erkennen dus een
geestelijke band die ons bindt aan het voorgeslacht. In
Hebreeën 11 lezen we, dat Abel door het geloof tot ons spreekt
nadat hij gestorven is. Ja, de doden spreken nog. Horen we het wel?
Overstemt het rumoer van het leven niet de stem van de doden? Laten we
stil zijn en luisteren. Wie de taal van de doden nog nooit heeft
gehoord, die heeft de diepte van het leven niet ten volle gepeild.
“Ga tot de doden”zegt Kierkegaard ergens,
“ga tot de doden om een kijk op het leven te
krijgen”.
Laten we ons herinneren, wat zij, die van ons gingen, in ons leven
hebben betekend: onze ouders, broers, zusters, vrienden…..,
ach vul zelf maar in. Zonder dat wij het zelf misschien merkten, hebben
wij hun invloed ondergaan. Zij hebben iets in ons leven gelegd. Wie
leerde ons het eerste gebed, het eerste versje. Wie sprak ons voor het
eerst van de Heere Jezus en van de hemel? Opoe, die bij ons inwoonde,
heeft met ons gezongen! “Laat kindren komen, zo klonk Zijn
stem, spring op van vreugd verblijdt u in Hem”! Haar stem
hoor je nog en de vrede, de blijdschap en de vreugde zie je nog bij
haar stralen.
Denken aan onze doden betekent ook, dat we aan ons eigen sterven
herinnerd worden. Veel mensen willen dit niet omdat de dood angstig
maakt. “Gedenk te sterven”, maar.. Wij hebben het
zo druk met het leven. Gedenken aan ons sterven betekent dat wij ons
leven als een voorbereiding zien op de eeuwigheid. Ieder ogenblik wordt
maar één keer beleefd en het keert nooit
terug…..Zijn we bereid voor de dood?
We
worden ook door onze doden getroost. De woorden die je op het kerkhof
leest, ze worden door onze doden toegefluisterd: “Zalig zijn
de doden, die in de Heere sterven”. En we lezen; zijn
heengaan was vrede. En op een andere steen: “Jezus Uw
verzoenend sterven is het rustpunt van ons hart”. Zij spreken
nog, onze doden, die in het geloof gestorven zijn. Zij zeggen nog dat
er rust te vinden isvoor een onrustig mensenhart.
Met weemoed aan je doden denken, maar ook getroost omdat je
weet dat ze léven. Wat is het wonder groot dat wij van onze
doden mogen zeggen dat ze leven en dat ze nog door het geloof tot ons
spreken!
naar top van deze pagina 
