Mijmeren onder de terebint - 47
Gejaagd
door de wind
De Bijbel is niet een
boek
wat je zomaar even van kaft tot kaft leest. Het kan lastig zijn om je
weg door de Bijbel te vinden, als je niet weet wat zich wanneer heeft
afgespeeld. Deze site kan je helpen om de Bijbel beter te leren kennen.
Ontdek de bron van vrede, het Woord van God.
Hier vind je alle
pagina’s van de ontspannende Terebint studie-serie : 1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34
35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51
52
53
(naar
begin van deze serie)
Mijmeren
- ontsnappen aan de waan van de dag
Oplaadstation
voor onze geestelijke accu. (Luister
hier)
Even mijmeren
onder de Terebint, ontsnappen aan de waan van de dag. Oplaadstation
voor onze geestelijke accu. Deze week onder het motto:
Gejaagd
door de wind
“Als
de wind daarover gegaan is, zo is zij niet meer.“
Psalm 103:16
Als de herfst komt,
dan nadert in zijn gezelschap de wind van de herfst en hij is
onbarmhartig.De zomerwind kan strelen, maar de herfstwind kan geselen.
Hij nadert ten gerichte. Wat de zomer tussen zijn warme veilige handen
deed bloeien, blaast de herfst omver. “Als de wind daarover
gegaan is, zo is zij niet meer.” Toch zien we ook de
schoonheid van de herfst. Het is alsof het leven, eer het zich in de
natuur gaat terugtrekken, als afscheidsgroet nog eenmaal zijn schoonste
verven wil verspillen. Maar deze schoonheid is broos, alsof de
schoonheid van een lief, oud gezicht de profetie kan dragen van de
naderende dood. Nu is de wind gekomen en heeft de bladeren weggeblazen
en de takken neergesmeten. Dat is hard, maar eerlijk: dode takken horen
er niet meer bij.
De wind komt ten gerichte. Ook van hem zouden we kunnen zeggen, wat
Johannes de Doper van de komende Messias heeft getuigd: “Zijn
wan is in Zijn hand en Hij zal Zijn dorstvloer doorzuiveren.
“(Matth. 3:12)
Zo heeft elk jaargetijde zijn eigen boodschap. Ook voor onze levensboom
komt eenmaal de herfst met de herfstwind, die ons dwingt om los te
laten. Eén voor één vallen de vergulde
bladeren af. Elk blad heeft zijn eigen geschiedenis, elk blad is met
hartenbloed gevoed, maar de strenge rechter kent geen mededogen. Hij
rust niet voor het laatste blad gevallen is en . . . wat blijft er dan
over? Maar onder het verwelkte leven sluimert het nieuwe. De herfst
breekt af en maakt plaats voor de lente. Het nieuwe leven is er, op het
ogenblik, waarop het oude blad verdwijnt, vertoont zich de knop van het
nieuwe.
Nu zijn we heel dicht bij het Evangelie genaderd, alleen zijn boodschap
is veel rijker en heerlijker! In de herfst gaat de zaaier over de akker
en zaait zijn winterkoren. Christus heeft gezegd: “Indien het
tarwegraan niet in de aarde valt en sterft, zo blijft het
alleen.” Aangrijpend en waar is het slot van de tekst: zo
blijft het alleen.”
Hoeveel
eenzaamheid in de levensherfst is niet het gevolg van de weigering om
zich aan de wet van het tarwegraan te onderwerpen? Als de mens zich aan
Christus overgeeft en met Hem wil sterven, dan komt in zijn leven de
eeuwigheid. Zoals Christus het zegt: “ Die in Mij gelooft,
heeft het eeuwige leven.” ( Joh. 6:47 ) .
Laat dan
de wind maar komen en over hem gaan, hij is overgezet in een wereld,
waarin de wind alleen maar goed kan doen. De dood brengt hem alleen
maar dichter bij de Heere Jezus.
naar top van deze pagina 
