Feesten
en Gedenkdagen DODENHERDENKING
Door het jaar heen staan
er
bijzondere dagen op onze kalender. sinds jaar en dag gaat dat zo. daar
ook zo onze aandacht aan besteden. Om je enig houvast te geven op deze
site een overzicht van de christelijke feesten. Niet dat ze allemaal
even indringend worden gevierd, maar meer dan de moeite waard om er
niet alleen mee op de hoogte te zijn maar je ook eens nader in te
verdiepen. Hieronder én hiernaast een schat aan informatie.
Veel genoegen ermee.
DODENHERDENKING
We
houden een behoorlijk aantal christelijke feestdagen. Maar wat houden
die
dagen eigenlijk in, behalve dat het vrije dagen zijn? Alleen maar
recreëren of...?
In Nederland vindt jaarlijks op 4 mei de Nationale Dodenherdenking
plaats
Men herdenkt alle burgers en militairen van het Koninkrijk der Nederlanden, die waar ook ter wereld zijn omgekomen sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog (men gaat hierbij uit van 10 mei 1940) in oorlogssituaties en bij vredesoperaties.
Tot 1961 had de herdenking slechts betrekking op de
Nederlandse slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Vanaf 1961 worden
op 4 mei ook de gevallenen tijdens andere militaire conflicten (zoals
de politionele acties in Nederlands-Indië) en vredesoperaties
(zoals in Libanon of Bosnië) herdacht.
De nationale herdenking bestaat uit een plechtigheid, gevolgd
door kransleggingen bij het Nationaal Monument op de Dam in Amsterdam
door de koningin en vertegenwoordigers van de regering, de krijgsmacht,
verzetsbeweging en allerlei organisaties en groeperingen in de
maatschappij. Om acht uur 's avonds worden twee minuten stilte gehouden
ter nagedachtenis aan degenen die in en vanwege een oorlog zijn
omgekomen. Op 4 mei 1994 werden voor de eerste keer de vlaggen die
voorheen halfstok hingen gehesen tijdens het spelen van het Wilhelmus.
Ook op andere plaatsen in Nederland worden soortgelijke
plechtigheden gehouden en kransen en bloemen gelegd, zoals op de
Waalsdorpervlakte in Scheveningen, de Grebbeberg in Rhenen en honderden
andere plaatsen waar graven of monumenten aan de slachtoffers en de
bezetting herinneren.
De twee minuten stilte gelden in het hele land, ook op
plaatsen waar geen plechtigheid wordt gehouden. Treinen en bussen
worden stilgezet en van iedereen wordt verwacht dat hij een moment van
stilte in acht neemt.
Op 4 mei hoort de vlag van 6 uur 's avonds tot 10 minuten
over 9 halfstok te hangen. Indien er bij de dodenherdenking een vlag
halfstok hangt, wordt de vlag in top gehesen na het laten horen van het
volkslied. Volgens het nieuwste protocol uit 2001 mag de vlag na het
horen van het volkslied ook halfstok gelaten worden.
Een dag later, op 5 mei wordt de bevrijding van de Duitse
bezetter (1940-1945) gevierd.
De eerste dodenherdenking werd gehouden op 9 mei 1945 op de
Dam in Amsterdam. Het gemeentebestuur had daar de vorige dag over
beslist. Er werd een minuut stilte gehouden om de gevallenen te
herdenken, maar het spreekt vanzelf dat de stemming op dat moment niet
uitsluitend treurig was
Onze opdracht:
Op zoek naar wat ons bindt, niet wat ons scheidt
Jaarlijks herdenken wij op 4 mei dat Nederland in 1945 werd bevrijd, na
vijf jaar van onderdrukking en oorlog. Daarbij gedenken we in het
bijzonder de slachtoffers die overal ter wereld door het oorlogsgeweld
zijn omgekomen en het leed dat dit teweegbracht.
Sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog leven wij hier in ons land
in vrede, zonder angst voor direct oorlogsgeweld. Zouden vrede en
vrijheid voor ons blijvend zijn geworden? Iets vanzelfsprekends, zo
vanzelfsprekend, dat je je regelmatig afvraagt of mensen zich nog wel
realiseren hoe bevoorrecht wij zijn, welke waarden vrijheid en
democratie vertegenwoordigen. Waarden die bewust gekoesterd dienen te
worden en die het waard zijn je daarvoor actief in te zetten. Waarden,
waarvan nooit vergeten mag worden hoe ze ooit met voeten getreden
werden en welke offers gebracht zijn om ze weer in ere te
herstellen.”
Sociale en morele bagage
Ik behoeven je dat elkaar niet voor te houden, want je leest dit hier
niet voor niets. Ik zeg het over uw hoofden heen, maar zijn er verder
nog wel mensen die luisteren? Mensen die niet alleen maar druk, druk,
druk zijn met zichzelf en hun eigen kleine wereldje van alsmaar meer en
beter. Maar mensen die zich druk maken over de wereld. Over de toekomst
van volgende generaties. Die zich kritisch afvragen wat wij onze
kinderen aan sociale en morele bagage moeten meegeven.
Mededogen, tolerantie, hulpvaardigheid, rechtvaardigheid,
intermenselijkheid, eerlijkheid, respect voor anderen. Zaken die niet
direct via playstation en computerspelletjes worden aangeleerd. Oog om
oog, tand om tand, is veel meer de boodschap die via TV of PC wordt
overgebracht. Je moet de beste zijn, je moet stoer zijn, je moet de
sterkste zijn, je moet scoren en dat moet je bevechten, anders tel je
niet mee.
Vanzelfsprekendheid?
Maar assertiviteit, voor jezelf opkomen kan ook heel anders, op een
sociale en democratische manier. Op basis van kwaliteiten en argumenten
en met sociale emotie. De vanzelfsprekendheid waarmee het geweld via de
beeldbuis onze huiskamers binnenrolt en onze kinderen als
vanzelfsprekend dagelijks consumeren en waaraan ze zich spiegelen, is
niet vanzelfsprekend. Bovendien is er nauwelijks nog een onderscheid te
maken tussen werkelijkheid en fictie.
Oorlog als entertainment
De recente oorlog, zoals bijvoorbeeld in Irak, wordt door de media
smeuïg en in hapklare brokken als reality TV, als nieuwe vorm
van entertainment, aan de wereld aangeboden. En ook daar zijn we
inmiddels al weer aan gewend en ook daar kijken we nauwelijks meer van
op zonder emotie. Net als de Irakezen zelf, die tussen het
machtsvertoon van tanks, soldaten en bombardementen, gewoon doorgingen
met de dingen van alle dag. Maar ja, dat heb je met een schone oorlog.
Onzin, er is geen schone oorlog. Oorlog is oorlog, er wordt
geschoten en gebombardeerd en er gaan mensen en kinderen dood, veelal
onschuldige mensen en kinderen, en er moet nog steeds blijken of het
doel de middelen heiligt.
Media bieden oorlog aan als reality TV, als entertainment.
Maar er gaan mensen en kinderen dood.
Geweld, steeds weer
Het is uitermate droevig dat de mensheid meer dan zestig jaar
na de Tweede Wereldoorlog nog steeds geweld nodig heeft om conflicten
te beslechten, aandacht te vragen of doelen te bereiken. In Irak en
Israël, op de Balkan, in Baskenland, in Noord-Ierland, in
Indonesië, in Afrika, noem maar op. Maar ook op individueel
niveau. Hoe vaak zijn er de afgelopen jaren geen stille tochten
gehouden in ons land, tegen zinloos geweld? En toch gebeurt het steeds
weer. Mensen zijn hardleers en agressie en intolerantie zijn
hardnekkig. Vaak ook onbegrijpelijk, zeker daar waar religie als
grondslag en drijfveer wordt aangevoerd.
Hoe is het mogelijk dat daar waar ik bijvoorbeeld
Moslimvolken als hartelijk, sociaal bewogen en betrokken hebben leren
kennen, dat er tegelijkertijd via een fanatieke minderheid zoveel
agressie, onverdraagzaamheid uit voort kan komen dat het beeld daardoor
vertekend wordt? Moeten we niet veel eerder op zoek gaan naar het
werkelijke beeld, dan ten strijde trekken tegen het terrorisme? Hoe
verwerpelijk dat laatste ook is.
Internationale rituele dansen
Oog om oog, tand om tand? Of moeten we juist op zoek naar wat ons bindt
en niet wat ons scheidt? Moeten niet eerder de oude idealen van net na
de Tweede Wereldoorlog worden gemoderniseerd en aan de tijd worden
aangepast door te kijken naar de functie van het instituut Verenigde
Naties en conflicten te beslechten via overleg? Wordt het niet hoog
tijd dat juist daar nu daadwerkelijk inhoud aan wordt gegeven, waardoor
we van die eindeloze internationale rituele dansen afkomen en het in de
toekomst onmogelijk wordt, tenminste moreel onmogelijk wordt, om
internationale afspraken met voeten te treden en eenzijdig het recht in
eigen hand te nemen, uiteraard met geweld als wapen?
Idealen
realiseren
Wordt het niet tijd om na te denken over een democratische
herstructurering van de wereldorde, nu onze wereld meer en meer een
global village aan het worden is? Wordt het niet tijd dat vredelievende
mensen zich meer en meer laten horen? Wordt het niet tijd om
daadwerkelijk de idealen te realiseren, waarvoor mensen in de Tweede
Wereldoorlog hun leven hebben gegeven, opdat er meer wordt bereikt dan
een periode van betrekkelijke rust? Wordt het niet tijd om de tijd te
nemen om zulke waarden aan onze kinderen over te dragen, opdat er aan
een veilige en menswaardige toekomst kan worden gebouwd?
naar top van deze pagina 
