Binnen

15 Paulus’ begeleiders brachten hem naar Athene en keerden daarna weer terug, met de opdracht om tegen Silas en Timoteüs te zeggen dat ze zich zo spoedig mogelijk bij hem moesten voegen.
Paulus in Athene

16 Terwijl Paulus in Athene op hen wachtte, raakte hij hevig verontwaardigd bij het zien van de vele godenbeelden in de stad.
17 In de synagoge sprak hij met de Joden en met de Grieken die God vereerden, en op het marktplein ging hij dagelijks in debat met de mensen die hij daar aantrof.

18 Onder hen waren ook enkele epicurische en stoïsche filosofen, van wie sommigen zeiden: ‘Wat beweert die praatjesmaker toch?’ Anderen merkten op: ‘Hij schijnt een boodschapper van uitheemse goden te zijn,’ omdat ze dachten dat hij predikte over Jezus en een godin die Opstanding heette.

19 Ze namen hem mee naar de Areopagus en zeiden: ‘Kunt u ons uitleggen wat die nieuwe leer is die door u wordt uitgedragen?

20 Want wat u zegt, klinkt ons vreemd in de oren; we willen graag weten wat u bedoelt.’

21 Alle Atheners en de vreemdelingen die er wonen hebben immers voor haast niets anders tijd dan voor het uitwisselen van de nieuwste ideeën.


22 Paulus richtte zich tot de leden van de Areopagus en zei: ‘Atheners, ik heb gezien hoe buitengewoon godsdienstig u in ieder opzicht bent.

23 Want toen ik in de stad rondliep en alles wat u vereert nauwlettend in ogenschouw nam, ontdekte ik ook een altaar met het opschrift: “Aan de onbekende god”. Wat u vereert zonder het te kennen, dat kom ik u verkondigen.

24 De God die de wereld heeft gemaakt en alles wat er leeft, hij die over hemel en aarde heerst, woont niet in door mensenhanden gemaakte tempels.

25 Hij laat zich ook niet bedienen door mensenhanden alsof er nog iets is dat hij nodig heeft, hij die zelf aan iedereen leven en adem en al het andere schenkt.

26 Uit één mens heeft hij de hele mensheid gemaakt, die hij over de hele aarde heeft verspreid; voor elk volk heeft hij een tijdperk vastgesteld en hij heeft de grenzen van hun woongebied bepaald.

27 Het was Gods bedoeling dat ze hem zouden zoeken en hem al tastend zouden kunnen vinden, aangezien hij van niemand van ons ver weg is.

28 Want in hem leven wij, bewegen wij en zijn wij. Of, zoals ook enkele van uw eigen dichters hebben gezegd: “Uit hem komen ook wij voort.”

29 Maar als wij dan uit God voortkomen, mogen we niet denken dat het goddelijke gelijk is aan een beeld van goud of zilver of steen, het werk van een ambachtsman, door mensen bedacht.

30 God slaat echter geen acht op de tijd waarin men hem niet kende, maar roept nu overal de mensen op om een nieuw leven te beginnen,

31 want hij heeft bepaald dat er een dag komt waarop hij een rechtvaardig oordeel over de mensheid zal laten vellen door een man die hij voor dat doel heeft aangewezen. Het bewijs dat het om deze man gaat, heeft hij geleverd door hem uit de dood te doen opstaan.’

32 Toen ze hoorden van een opstanding van de doden dreven sommigen daar de spot mee, terwijl anderen zeiden: ‘Daarover moet u ons een andere keer nog maar eens vertellen.’

33 Zo vertrok Paulus uit hun midden.

Zoals met elke vrucht van de Geest is God Zelf het model dat we moeten bestuderen als voorbeeld van trouw om ons te bemoedigen Hem te vertrouwen en na te bootsen. Gods trouw is een bekende term voor hen die religieus denken, maar de diepte ervan en de omvang zijn waarschijnlijk niet zo bekend. Gods trouw was een favoriet onderwerp van Paulus. Hij schrijft erover in zijn eerste brief (1 Thessalonicenzen) en ook in wat vermoedelijk zijn laatste was (2 Timotheüs). Paulus heeft het ervaren in vele, vele gevaren en inspanningen; hij kwam aan het eind van zijn leven tot de slotsom dat God hem nooit in de steek had gelaten.

Andere schrijvers van het Nieuwe Testament schrijven evenveel over dit onderwerp. Petrus schrijft:

1 Petrus 4:19 Laten derhalve ook zij, die naar de wil van God lijden, hun zielen aan de getrouwe Schepper overgeven, steeds het goede doende.

"Overgeven" is het woord dat de Grieken gebruiken om een geldbedrag toe te vertrouwen aan een vertrouwde vriend zoals wij dat doen bij een bank. Christus gaf Zijn gehele leven tot aan de dood toe over aan God; wij moeten zijn voetstappen volgen (1 Petrus 2:21). Paulus drukt zich op gelijksoortige wijze uit in 2 Timotheüs 1

2 Timotheüs 1:12 Om die reden draag ik ook dit lijden en ik schaam mij daarvoor niet, want ik weet, op wie ik mijn vertrouwen heb gevestigd, en ik ben ervan overtuigd dat Hij bij machte is, hetgeen Hij mij toevertrouwd heeft, te bewaren tot die dag.

Paulus voegt er in 2 Timotheüs 2 nog aan toe:

2 Timotheüs 2:13 indien wij ontrouw zijn, Hij blijft getrouw, want Zichzelf verloochenen kan Hij niet.

Als we over elkaar spreken als zijnde trouw, bedoelen we dat we ons woord houden, dat we geloofwaardig blijven voor onze medemens en dat we de verplichtingen van onze positie nakomen. Daarom zijn we betrouwbaar. In dezelfde zin denken en spreken we over Gods trouw.

Gewoonlijk is het eerste dat in ons denken opkomt als God trouw wordt genoemd, dat Hij Zijn beloften houdt. Dit is uiteraard inbegrepen in het concept van Gods trouw, maar het is interessant dat het maar twee keer voorkomt in het Nieuwe Testament. In Hebreeёn 10 spoort Paulus aan:

Hebreeën 10:23 Laten wij de belijdenis van hetgeen wij hopen onwankelbaar vasthouden, want Hij, die beloofd heeft, is getrouw.

Later schrijft hij dat Sara "Hem, die het beloofd had, betrouwbaar achtte (Hebreeёn 11:11).

Paulus gedachte in 2 Timotheüs 2:13 gaat zelfs veel verder. Dit vers zegt ons dat we Hem tot de dood toe kunnen vertrouwen, omdat "Hij Zichzelf niet kan verloochenen". Gods natuur en karakter houden een plechtige verplichting in dat Hij Zijn eigen wet is, dat Hij is gebonden door wat Hij is en dat Hij zelfs niet in de geringste mate in strijd kan zijn met wat Hij op consequente wijze is. Geen wonder dat Jacobus uitroept:

Jacobus 1:17 Iedere gave, die goed, en elk geschenk, dat volmaakt is, daalt van boven neder, van de Vader der lichten, bij wie geen verandering is of zweem van ommekeer.

Als God moet Hij trouw zijn aan het karakter van goedheid en wijsheid dat Zijn naam tot uiting brengt.

In ons daarentegen is er een oorlog gaande. Tegenstrijdige impulsen en gedachten overspoelen ons denken.

Galaten 5:17a Want het begeren van het vlees gaat in tegen de Geest en dat van de Geest tegen het vlees.

We verliezen die strijd vaak, omdat de goddelijke natuur ons denken niet geheel doortrekt. We reageren de ene keer zus, de andere keer zo en we schieten zelfs in eigen oog vaak tekort.

Niemand is altijd zichzelf, maar God wel! Met God is het zoals de apostel Johannes zegt:

1 Johannes 1:5b ... God is licht en in Hem is in het geheel geen duisternis.

Er is niets in God dat Zijn trouw kan verhinderen om Zijn Woord of Zijn Handelingen uit het verleden verder uit te voeren. Onze roeping in Christus is een van die Handelingen uit het verleden. Dat betekent dat wat God in ons is begonnen, ook door Hem zal worden voltooid, tot aan het einde behoud wordt verkregen (Filippenzen 1:6). Als we sterven, zal Hij ons hebben voorbereid op een taak in het Koninkrijk van Zijn gezin.