holyhome.nl

Er wordt heel wat afgepraat, er wordt heel wat afgeschreven

Veel wetenschappelijk ontdekkingen van de afgelopen eeuwen, bijvoorbeeld de vondsten van dinosauriërs, laten zich ook goed verklaren aan de hand van Bijbelse gegevens. We moeten wel bedenken dat de Bijbel niet een 20e eeuws wetenschappelijk boek is, maar op de eerste plaats een boek over verlossing voor mensen uit alle tijden en alle culturen.

Er wordt wel eens gezegd dat de mensen vroeger niet beter wisten en dus maar geloofden dat wat de pastoor of de dominee van de kerk zei de waarheid was. Daarbij wordt gesuggereerd dat de mens zich steeds verder ontwikkelt en dat we dankzij de wetenschap nu beter weten. Vreemd genoeg daarbij is dat in de naam van de wetenschap veel dingen worden geleerd die voor het merendeel van alle mensen nooit te controleren zijn. Bijvoorbeeld over het ontstaan van het heelal, de aarde en de mens zelf. Er zijn maar weinig mensen die de moeilijke theorieën hierachter begrijpen. Toch geloven de meeste mensen dat die theorieën juist zijn. En waarom? Omdat de wetenschap het zegt? Dat is toch niet anders dan geloven in de dingen die de pastoor of de dominee zegt en die je ook niet kunt controleren. Deze redenering toont ook aan dat veel mensen helemaal niet minder naïef zijn als vroeger. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat veel wetenschappen in de laatste eeuw geworden zijn tot een nieuwe religie, met de wetenschappers als nieuwe priesters. En als je hen niet gelooft word je (net als vroeger) bijna voor gek verklaard

Er wordt heel wat afgepraat, er wordt heel wat afgeschreven. En toch blijft één ding duidelijk: Het láátste woord is nog nooit geschreven, het laatste woord is nog nooit gezegd. Wat zelfs bij de meest gezaghebbende instantie op de wereld ontbreekt, is het uiteindelijk gezag: de autoriteit. Is het dan een wonder, dat er in de samenleving veel onzekerheid is? Op allerlei terreinen nemen de meningsverschillen toe, groeit de verwarring. Dat geldt voor de politiek evenzeer als voor de sport; dat geldt voor het maatschappelijk leven evenzeer als voor de kunst. En zelfs op kerkelijk terrein bestaan er veel verschillende opvattingen en richtingen. Tegenover al die onzekerheid is er ook zekerheid: de Bijbel spreekt met gezag, met autoriteit. De Bijbel alleen.

Het gezag van de Bijbel

Je hoeft je er niet zo over te verwon- deren, dat er zoveel verschil van me- ' ning is tussen mensen en volken. (Mat th. 24: 24) Jezus heeft gezegd: 'Want er zullen valse christussen en valse profeten opstaan en zij zullen grote tekenen en wonderen doen, zodat zij, ware het mogelijk, ook de uitverkorenen zouden verleiden' .

In de Bijbel is God zelf aan het woord. Daarom spreekt de Bijbel met autoriteit, met gezag. Ook als de schrijvers van de Bijbel met hun eigen woorden en in hun eigen stijl schrijven, blijft het God, die tot ons spreekt. Blijft het God, die Zijn Woord tot ons richt. De autoriteit van de Bijbel is niet een autoriteit van een aantal mensen, het is een goddelijke autoriteit.

In het laatste Bijbelboek (openbaring), staat te lezen, dat niemand iets (Openb.22:18) mag toevoegen áán ,en ook niemand (Deut. 12 : 32), iets mag afnemen van de woorden (Deut. 4: 2) van dat boek.

Op Gods gezag spreken

De profeten uit het Oude Testament, zoals Mozes bijvoorbeeld, wisten, dat zij door God 'geroepen' waren. (Ex. 2: 23) God zelf gaf hun opdracht. En natuurlijk ging de opdracht best wel eens in tegen wat ze zelf wilden. Toch moesten ze gehoorzamen. God gebruikte hen als Zijn afgezanten. Ze waren zich ervan bewust, dat Hij tot hen gesproken had. Ze wisten ook, dat Hij ze zou leren, wat ze moesten spreken. In de Bijbel wordt door de profeten daarvoor de uitdrukking gebruikt: 'zo zegt de HERE' of 'Het Woord van de HERE geschiedde tot mij' en andere soortgelijke uitdrukkingen.

Vaak is de stijl zo, dat God zelf sprekend wordt ingevoerd. En zo is het eigenlijk ook: God zelf spreekt door de mond van Zijn profeten; God zelf handelt door hun dienst. De profeten maken een heel duidelijk onderscheid tussen wat God hun meedeelt (de openbaring) en wat de (I Kon. 22:1-40) mens zelf bedenkt. Daarom beschuldigen zij de 'valse' profeten ervan, dat deze alleen spreken vanuit hun eigen inzichten, zonder door God gezonden te zijn. Die 'valse' profeten beweerden weliswaar door God geroepen te zijn; in werkelijkheid (Ex. 13; 3) brachten zij hun eigen gedachten en overtuigingen naar voren.

Ook Jezus waarschuwt ons voor de (Mat th. 24; 5, 23-26) 'niet-echte' profeet.

Op Gods gezag schrijven

Behalve hun spreken is ook het schrijven van de profeten een goddelijke opdracht. In Exodus bijvoorbeeld (Ex. 17; 14) lees je, dat God tegen Mozes (Jer. 36; 4) zegt: 'Schrijf dit ter nagedachtenis in een boek'. Er zijn ongetwijfeld veel profetieën die nimmer zijn uitgesproken, maar meteen op schrift gesteld zijn met de bedoeling gelezen en overdacht te worden. Voor dat geschreven woord geldt dezelfde autoriteit als voor het door de profeten gesproken woord.

Heel de Bijbel

Sinds het bekend worden van de verschillende geschriften waaruit het Oude Testament bestaat, werden zij ook als gezaghebbend erkend. Zo ontstond de 'canon' van het Oude Testament. Canon, dat is: regel voor :geloof en leven. Met dat woord wordt nu aangeduid het geheel van alle geschriften van de Bijbel als het gezaghebbend Woord van God. De 66 boeken waaruit de Bijbel bestaat, worden daarom ook wel de canonieke boeken genoemd.

Deze canon van het Oude Testament was voor Jezus en Zijn discipelen een onwankelbaar gegeven: hij bezat goddelijke autoriteit. Dat blijkt bijvoorbeeld uit de manier waarop zij gedeelten uit het Oude Testament citeren. Dat was voor hen weliswaar uit verschillende delen samengesteld en door verschillende mensen geschreven, maar het vormde voor hen één geheel, waarvan God zelf de (Rom.4: 3) eigenlijke Auteur was. Soms wordt (Hand. 2:16, 25) door hen de naam van de schrijver (Matth. 4:4 10) aangehaald, soms ook wordt er gebruik gemaakt van vaste uitdrukkingen als: 'Er staat geschreven' of 'De Schrift zegt' .Maar ook wordt bij het (Hebr.10:5, 15) citeren de Auteur zelf met name (Hand. 28: 25) genoemd; God of de Heilige Geest.

Zelfs een enkel woord, zelfs een (Matth. 5 : 18) enkele letter ('tittel en jota') van het Oude Testament bezit voor Jezus die goddelijke autoriteit.

Het gezag van Jezus

De goddelijke autoriteit van het oude Testament moet worden doorgetrokken naar het Nieuwe Testament. De woorden van Jezus zijn goddelijk en onfeilbaar. Zoals God (Hebr.1 : 1) in het Oude Testament sprak door de profeten, zo spreekt Hij nu door Zijn Zoon. Jezus is door God gezonden (Joh.8:26, 28) en Hij spreekt niets anders dan wat Hij van Zijn Vader gezien en gehoord heeft. Alle beloften van God zijn in Hem 'ja', d.w.z. betrouwbaar (2 Cor. 1:19-20) en door jezus is ook ons "Amen" (ons aanvaarden van die beloften).

Door, ,Amen' , te zeggen sprak de gemeente haar vast vertrouwen uit in wat tot haar was gezegd. Jezus heeft ons niets in Zijn eigen handschrift nagelaten. Maar Hij heeft er wel voor gezorgd, dat wat Hij gezegd heeft onvervalst en zuiver aan de mensheid is doorgegeven. Hij heeft de apostelen uitgekozen en hun een heel bijzondere taak gegeven; een taak die daarin bestond, dat zij na Zijn heengaan als Zijn getuigen moesten optreden. De apostelen waren immers oor- en ooggetuigen geweest van de woorden en werken van Jezus. Alles wat zij van Jezus gezien (1 Joh. 1 : 1-4) en gehoord hadden moesten zij (Hand. 1 : 8) (Joh. 15: 27) doorgeven aan Israël en aan de wereld. De getuigen moesten gaan getuigen. Getuigenissen met de autoriteit van Jezus.

Het gezag van de Heilige GeestGod heeft de apostelen voor hun taak het verstand en de kracht gegeven. Hij heeft ze ook, in plaats van (Joh.16: 5-7) Jezus na Zijn hemelvaart, de Heilige (Hand. 1: 4) Geest beloofd en gegeven. Door die Geest hebben de apostelen de woorden (Hand.1: 8) van Jezus kunnen uitspreken en opschrijven. Op de Pinksterdag (Hand.2) ontvingen alle gelovigen de Heilige (Joh.15:26,27) Geest. Maar de apostelen kregen (Joh. 20:22 23) zondere Geestesgaven, om hun taak als getuigen aan te kunnen.

Nadat de apostelen de Geest ontvangen hadden, zijn ze gaan schrijven: op die manier is het Nieuwe Testa- ment tot stand gekomen. De Geest is even betrouwbaar als God de Vader en als Christus Jezus. Deze drie zijn immers de enige, waarachtige God. Daarom is wat in het Nieuwe Testa- ment staat, de volle waarheid. Daarom heeft ook het Nieuwe Testament in z'n geheel dezelfde autoriteit als het Oude Testament.

Twijfel of zekerheid

Hoe kijk je tegen de Bijbel aan? Is .. het een menselijk boek met fouten en vergissingen ? Of is het het Woord van God, dat met goddelijke autoriteit in geloof aanvaard moet worden? Het antwoord op die vragen is beslissend voor de manier waarop je met de Bijbel bezig bent. Maar gelukkig is er maar één antwoord. De zekerheid van de Bijbel: de zekerheid van de goddelijke autoriteit. Wie gelooft in dat goddelijke gezag van de Bijbel en dat gezag gelovig wil aanvaarden, heeft zekerheid. De Bijbel: het enige vaste punt in een wereld volonzekerheid. Daar kunt je zeker van zijn.


VOOR DE BELIJDENISCATECHISATIE

INLEIDING: DE ‘BIJBEL

De naam ‘Bijbel‘ betekent zoveel als een verzameling boeken. Vandaar ook dat de populaire ‘vertaling’ het  Boek heet. Naast het woord ‘Bijbel’ wordt er ook gesproken over de ‘Heilige Schriften’, waarmee de verzameling nog duidelijker genoemd wordt. Ook wordt gesproken over ‘Heilige Schrift’, waarmee juist de eenheid tussen de diverse Bijbelboeken bedoeld wordt. Daarmee wordt de Afzender duidelijker: de Heilige! Deze God maakt Zichzelf bekend door Zijn Woord.

TWEE DELEN, met 1 inhoud! De verzameling omvat 2 delen en een aantal series:

Het Oude Testament (eigenlijk kun je beter met ‘oude verbond’ vertalen):

 · Thora, dat letterlijk heenwijzing (zoiets als ‘wegwijzer’)betekent en dus meer is dan de wet alleen.
 (Genesis – Deuteronomium, ook wel genoemd ‘de vijf boeken van Mozes’.)
 · Nebi-im, dat letterlijk ‘profeten’ betekent. Het heeft twee onderdelen:
 1. vroege profeten (Jozua, Richteren, Samuël en Koningen) en de
 2. late profeten (Jesaja – Maleachi)
 · Chetubim, dat letterlijk ‘geschriften’ betekent en dus de rest van de Bijbel vormt.

Het Nieuwe Testament (of Nieuwe Verbond):

 · Evangeliën, levensbeschrijvingen van Jezus. Vier verschillende getuigenissen, die op cruciale momenten
 met elkaar gelijk lopen en toch steeds weer eigen accenten leggen. De eerste drie heten synoptische
 evangeliën, omdat ze samen een gelijke opbouw hebben (van geboorte tot het lijden, sterven en opstaan van
 Jezus), het vierde evangelie is van een andere soort, met meer een aantal diepteboringen uit het leven van
 Jezus.

 · Het boek Handelingen ( van de …), dat als een geschiedenisboek is opgenomen maar zo ook een groot
 pleidooi is voor de waarheid van het Evangelie van Jezus. Hij gaat ook na Zijn dood door, om de hele
 wereld te bereiken.

 · Daarna komen de brieven

 1. Eerst de brieven van Paulus (aan de Romeinen – aan Titus)
 2. Dan de brief aan de Hebreeën (schrijver onbekend)
 3. De brieven van Jakobus, Petrus, Judas en Johannes
 · De Openbaring, over wat komen gaat, de APOCALYPS, de openbaarmaking van verborgen dingen.

HOE KOMEN WE AAN DE BIJBEL?

De Bijbel is geïnspireerd, oftewel door de Heilige Geest ingeblazen (THEOPNEUSTOS). Dat betekent dat de verschillende schrijvers (in hun eigenheid) ‘instrumenten’ zijn geweest voor de Heilige Geest. Hij gebruikte hun
gaven en liet hen een bepaalde weergave van een geschiedenis of een eigen ervaring op zo’n manier opschrijven dat dit tot op de dag van vandaag zeer veelzeggend is en zelfs een openbaring van Gods kant is. De Here God spreekt door de Bijbel tot ons, heel concreet: het lezen van het Woord van God kan op een bijzondere wijze (door de ‘verlichting’ van de Heilige Geest) betekenen dat God tot ons spreekt.

Er is verschil van mening of er sprake is van mechanische inspiratie (de Bijbelschrijvers hebben alleen maar opgeschreven wat God hen letterlijk influisterde) of organische inspiratie. (de Bijbelschrijvers hebben op een
bijzondere wijze de nabijheid van God ervaren toe ze naar eigen inzichten en mogelijkheden hebbenopgeschreven wat er was gebeurd.)

HOE WERKEN WIJ MET DE BIJBEL?

Je kunt niet zo maar bepaalde teksten uit de Bijbel halen en daar het keurmerk aan verbinden:’ zo spreekt God’.
Het gaat dan namelijk om een specifieke selectie van teksten, die altijd aan kritiek onderhevig is. Tegelijk mag je zoeken naar wat de Heilige Schrift van God ook vandaag de dag over bepaalde onderwerpen te zeggen heeft en dus kan een bepaalde selectie van teksten heel goed werken. Elke keer mag je vragen: wat zegt dit gedeelte over de Here God?

OVER DE VERHOUDING TUSSEN OUDE EN NIEUWE TESTAMENT

Er zit verschil tussen het Oude Testament en het Nieuwe Testament, heel eenvoudig vanwege het feit dat het laatste deel van de Bijbel alles beschrijft over en vanuit Jezus Christus, terwijl Hij in het Oude Testament slechts
verborgen gebleven is. Vandaar dat het verschil tussen OT en NT wel eens gemakshalve genoemd wordt: OT is de belofte en het NT is de vervulling. Er zijn echter mensen geweest die daarmee ook maar besloten om het OT als verouderd aan de kant te schuiven. Als je toch de vervulling hebt, waarom zouden wij ons nog bezighouden met de belofte? Ze beriepen zich op Hebr. 8:1. Aan de andere kant, misschien wel als een reactie op de vorige mening, stelde men dat het wezenlijke reeds in het OT gesteld werd en dat het NT slechts een ‘verklarende
woordenlijst’ is om het OT beter te begrijpen (Van Ruler).Duidelijk is dat het gaat om dezelfde God, de Schepper van de hemel en van de aarde en om de verzoening van onze zonden en het verbond waarmee God
Zich voortdurend aan het volk verbindt. Daarom is de eenheid tussen Oude en Nieuwe Testament zeer belangrijk en eigenlijk onopgeefbaar.