De ISLAM nader beschouwd

Lees de Bijbelis de vindplaats van materiaal voor Bijbelstudie, geloofstudie, catechese, school, kring, persoonlijk geloof, studie thuis, kerk, club, nieuws, godsdienstonderwijs, zingeving en vooral heel veel mogelijkheden om je Bijbelkennis te vergroten. Blijf niet afhankelijk van anderen maar lees zelf de Bijbel. Investeer in geestelijke rijkdom.

Nieuwsbericht van holyhome.nl 

De ISLAM

Lees de Bijbel"IN NAAM van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle." Deze zin is de vertaling van de bovenstaande Arabische tekst uit de Qor´aan. De tekst vervolgt: "Alle lof zij Allah, de Heer der Werelden. De Barmhartige, de Genadevolle. Meester van de Dag des Oordeels. U alleen aanbidden wij en U alleen smeken wij om hulp. Leid ons op het rechte pad, het pad dergenen, aan wie Gij gunsten hebt geschonken — niet dat van hen, op wie toorn is nedergedaald, noch dat der dwalenden." — De Qor´aan, soerah 1:1-7, Q.

EDeze woorden vormen Al-Faatihah ("De openende"), het eerste hoofdstuk of de eerste soerah van het heilige boek van de moslims, de Heilige Qor´aan, of koran. Aangezien meer dan één op de zes aardbewoners moslim is en vrome moslims deze verzen ten minste vijfmaal in hun dagelijkse gebeden herhalen, moeten deze woorden wel tot de meest gereciteerde ter wereld behoren.

Volgens één bron zijn er meer dan 900 miljoen moslims in de wereld, zodat de islam qua aantal slechts door de Rooms-Katholieke Kerk wordt overtroffen. Het is misschien wel de snelst groeiende grote religie in de wereld, met een zich uitbreidende moslimbeweging in Afrika en de westerse wereld.

De naam islam heeft grote betekenis voor een moslim, want dat woord betekent "onderwerping", "overgave" of "toewijding" aan Allah, en volgens één geschiedschrijver "drukt het de diepste geesteshouding uit van hen die het oor hebben geleend aan de prediking van Mohammed". "Moslim" betekent ’iemand die islam beoefent of doet’.

De moslims zijn ervan overtuigd dat hun geloof het sluitstuk vormt van de openbaringen die aan de getrouwe Hebreeën en christenen van weleer gegeven zijn. Hun leringen wijken echter op sommige punten van de bijbel af, ook al halen zij in de Qor´aan zowel de Hebreeuwse als de Griekse Geschriften aan. Om het geloof van de moslims beter te begrijpen, moeten wij weten hoe, waar en wanneer deze religie begonnen is.

De roeping van Mohammed

Mohammed werd omstreeks 570 G.T. in Mekka (Arabisch: Makkah) in Saoedi-Arabië geboren. Zijn vader, Abdoella, stierf vóór Mohammeds geboorte. Zijn moeder, Amina, stierf toen hij ongeveer zes jaar oud was. Destijds beoefenden de Arabieren een vorm van aanbidding van Allah met als centrum de vallei van Mekka, bij de heilige plaats van de Ka´ba, een eenvoudig, kubusvormig gebouw waar een zwarte meteoorsteen werd vereerd. Volgens de islamitische overlevering "werd de Ka´ba oorspronkelijk door Adam volgens een hemels model gebouwd en na de Vloed door Abraham en Ismaël herbouwd" (History of the Arabs, door Philip K. Hitti). Het werd een heiligdom voor 360 afgoden, één voor elke dag van het maanjaar.

Naarmate Mohammed opgroeide, rezen er twijfels bij hem omtrent de religieuze praktijken van zijn tijd. John Noss verklaart in zijn boek Man’s Religions: "[Mohammed] was verontrust door het onophoudelijke geruzie, zogenaamd voor de zaak van religie en eer, onder de Koeraisjitische hoofdmannen [Mohammed behoorde tot die stam]. Nog sterker was zijn ontevredenheid over de primitieve overblijfselen in de Arabische religie: het afgodische polytheïsme en animisme, de immoraliteit bij religieuze bijeenkomsten en jaarmarkten, het algemeen voorkomende drinken, gokken en dansen en het levend begraven van ongewenste pasgeboren dochtertjes, dat niet alleen in Mekka maar in heel Arabië werd bedreven." — Soerah 6:137.

Mohammeds roeping tot profeet vond plaats toen hij ongeveer veertig jaar oud was. Hij had de gewoonte zich alleen naar een naburige grot in de bergen te begeven, Ghar Hira genaamd, om te mediteren, en hij beweerde dat hij bij een van deze gelegenheden de roeping tot profeet ontving. De moslimse overlevering verhaalt dat terwijl hij daar was een engel, die later werd geïdentificeerd als Gabriël, hem beval in de naam van Allah te reciteren. Mohammed gaf hieraan geen gehoor, en daarom ’drukte de engel zijn keel zo krachtig toe dat hij dacht dat hij dood was’. Toen herhaalde de engel het bevel. Weer reageerde Mohammed niet, zodat de engel hem nogmaals ’de keel toekneep’. Dit gebeurde tot driemaal toe, voordat Mohammed begon met het reciteren van wat later werd beschouwd als de eerste van een reeks openbaringen die te zamen de Qor´aan vormen. Een andere overlevering vertelt dat goddelijke inspiratie aan Mohammed werd geopenbaard als het beieren van een klok. — The Book of Revelation uit Sahih Al-Bukhari.

De openbaring van de Qor´aan  

Wat was naar verluidt de eerste openbaring die Mohammed ontving? Experts op het gebied van de islam zijn het er algemeen over eens dat het de eerste vijf verzen van soerah 96 waren, getiteld Al-Alaq, "De bloedklomp", die luiden:

"In de naam van Allah, de Barmhartige Erbarmer.

Lees op, in de naam van uw Heer, die geschapen heeft,

Geschapen heeft de mens van een bloedklomp.

Lees op! En uw Heer is de eerwaardigste,

Die onderwezen heeft door het schrijfriet,

Onderwezen heeft de mens wat hij niet wist."

Volgens de Arabische bron The Book of Revelation antwoordde Mohammed: "Ik kan niet lezen." Daarom moest hij de openbaringen uit het hoofd leren, zodat hij ze kon herhalen en opzeggen. De Arabieren waren vaardig in het gebruik van hun geheugen, en Mohammed was geen uitzondering. Hoe lang duurde het tot hij de volledige boodschap van de Qor´aan ontvangen had? Algemeen wordt geloofd dat de openbaringen kwamen gedurende een periode van zo’n 20 tot 23 jaar, van omstreeks 610 G.T. tot aan zijn dood in 632 G.T.

Moslimse bronnen zetten uiteen dat telkens wanneer Mohammed een openbaring ontving, hij deze onmiddellijk reciteerde voor degenen die toevallig in de buurt waren. Dezen prentten op hun beurt de openbaring in hun geheugen en hielden ze levend door ze te reciteren. Aangezien de kunst van het papiermaken de Arabieren onbekend was, liet Mohammed de openbaringen door klerken opschrijven op de toentertijd beschikbare primitieve materialen, zoals schouderbladen van kamelen, palmbladeren, hout en perkament. Pas na de dood van de profeet kreeg de Qor´aan echter zijn huidige vorm, onder leiding van Mohammeds opvolgers en gezellen. Dit was gedurende de regering van de eerste drie kaliefen of moslimleiders.

De vertaler Mohammed Pickthall schrijft: "Alle soerah’s van de Qor´aan waren vóór de dood van de Profeet te boek gesteld, en vele moslims hadden de gehele Qor´aan uit het hoofd geleerd. Maar de geschreven soerah’s waren verspreid onder het volk; en toen in een veldslag . . . een groot aantal van hen die de gehele Qor´aan uit het hoofd kenden, werd gedood, werd er een verzameling van de gehele Qor´aan aangelegd en op schrift gesteld."

Het islamitische leven wordt bestuurd door drie gezaghebbende bronnen — de Qor´aan, de hadith en de sjari´a. Moslims geloven dat de Qor´aan in het Arabisch de zuiverste vorm van de openbaring is, aangezien, zo zeggen zij, dat de taal was die door God werd gebruikt toen hij via Gabriël sprak. Soerah 43:3 verklaart: "Wij hebben haar gemaakt tot een Arabische Oplezing [Qurān], opdat gijlieden verstandig moogt worden" (K). Iedere vertaling wordt dus bezien als slechts een aftreksel waarbij altijd iets van de zuiverheid verloren gaat. Sommige geleerden op het gebied van de islam weigeren zelfs de Qor´aan te vertalen. Hun zienswijze is dat "vertalen altijd verraden is", en daarom "hebben de moslims altijd neergezien op iedere poging hem in een andere taal weer te geven, en dit soms zelfs verboden", verklaart dr. J. A. Williams, universitair docent in de islamitische geschiedenis.

De expansie van de islam

Mohammed stichtte zijn nieuwe geloof in weerwil van grote moeilijkheden. De inwoners van Mekka, zelfs zijn eigen stamgenoten, verwierpen hem. Na dertien jaar van vervolging en haat verplaatste hij het centrum van zijn activiteiten noordwaarts naar Jathrib, dat toen bekend kwam te staan als al-Madina (Medina), de stad van de profeet. Deze emigratie, of de hidjra, in 622 G.T. markeerde een betekenisvol punt in de geschiedenis van de islam, en deze datum werd later aangenomen als het begin van de islamitische jaartelling.

Uiteindelijk verkreeg Mohammed de overhand toen Mekka zich in januari 630 G.T. (8 A.H.) aan hem overgaf en hij er de heerser werd. Nu hij de teugels van de wereldlijke en de religieuze macht in handen had, kon hij de afgodsbeelden uit de Ka´ba verwijderen en deze plaats aanwijzen als het brandpunt voor de bedevaarten naar Mekka, die tot op de huidige dag plaatsvinden.

Binnen enkele decennia na Mohammeds dood in 632 G.T. had de islam zich helemaal tot Afghanistan en zelfs tot Tunesië in Noord-Afrika uitgebreid. Aan het begin van de achtste eeuw was het geloof van de Qor´aan tot in Spanje doorgedrongen en stond voor de Franse grens. Zoals professor Ninian Smart in zijn boek Background to the Long Search verklaarde: "Vanuit menselijk standpunt bezien, is de prestatie van een Arabische profeet die in de zesde en zevende eeuw na Christus leefde, verbijsterend. Menselijk bezien is er uit hem een nieuwe beschaving voortgesproten. Maar natuurlijk was voor de moslim het werk van goddelijke oorsprong en de prestatie die van Allah."

Mohammeds dood leidt tot verdeeldheid

De dood van de profeet veroorzaakte een crisis. Hij stierf zonder mannelijk nageslacht en zonder een duidelijk aangewezen opvolger. Zoals Philip Hitti verklaart: "Het kalifaat [ambt van kalief] is derhalve het oudste probleem waarmee de islam zich geconfronteerd zag. Het is een nog steeds bestaand geschilpunt. . . . Om het te zeggen met de woorden van de moslimse geschiedschrijver al-Shahrastani [1086–1153]: ’Nooit is er een islamitisch geschilpunt geweest dat meer bloedvergieten heeft teweeggebracht dan het kalifaat (imamah).’" Hoe werd dit probleem destijds in 632 G.T. opgelost? "Aboe Bakr . . . werd (op 8 juni 632) als Mohammeds opvolger aangewezen door een soort verkiezing waaraan werd deelgenomen door de leiders die in de hoofdstad, al-Madina, aanwezig waren." — History of the Arabs.

De opvolger van de profeet zou een heerser zijn, een chalifa of kalief. De kwestie van de ware opvolgers van Mohammed werd echter een oorzaak van verdeeldheid in de gelederen van de islam. De soennitische moslims aanvaarden het beginsel van verkiezing voor dit ambt, in plaats van een vleselijke afstamming van de profeet. Daarom geloven zij dat de eerste drie kaliefen, Aboe Bakr (Mohammeds schoonvader), Omar (de raadsman van de profeet) en Oethman (de schoonzoon van de profeet), Mohammeds rechtmatige opvolgers waren.

Die aanspraak wordt betwist door de sji´itische moslims, die zeggen dat het ware leiderschap via de bloedlijn van de profeet komt en via zijn neef en schoonzoon Ali ibn Abi Talib, de eerste imam (leider en opvolger), die met Mohammeds lievelingsdochter Fatima trouwde. Uit hun huwelijk werden Mohammeds kleinzoons Hasan en Hoessein geboren. De sji´iten beweren ook "dat van meet af aan Allah en Zijn Profeet duidelijk Ali hadden aangewezen als de enige rechtmatige opvolger, maar dat de eerste drie kaliefen hem door bedrog zijn rechtmatig ambt afhandig hadden gemaakt" (History of the Arabs). Natuurlijk bezien de soennitische moslims dat anders.

Hoe verging het Ali? Tijdens zijn regering als de vierde kalief (656–661 G.T.) ontbrandde tussen hem en de stadhouder van Syrië, Moe´awijja, de strijd om het leiderschap. Het kwam tot een veldslag tussen hen, en om verder bloedvergieten onder de moslims te voorkomen, lieten zij daarop hun twist door een scheidsgerecht beslissen. Door in te stemmen met arbitrage verzwakte Ali zijn zaak en vervreemdde hij vele van zijn volgelingen van zich, onder wie de chawaridj (de zich afsplitsenden), die zijn doodsvijanden werden. In 661 G.T. werd Ali door een charidjitische zeloot vermoord met een vergiftigde sabel. De twee groepen (de soennieten en de sji´iten) hadden het voortdurend met elkaar aan de stok. De soennitische tak van de islam koos vervolgens een leider uit de Omajjaden, rijke Mekkaanse hoofden, die niet tot de familie van de profeet behoorden.

Voor de sji´iten was Ali’s eerstgeborene, Hasan, de kleinzoon van de profeet, de ware opvolger. Hij deed echter afstand van zijn rechten en werd vermoord. Zijn broer Hoessein werd de nieuwe imam, maar ook hij werd, op 10 oktober 680 G.T., door troepen van de Omajjaden gedood. Zijn dood of — in de ogen van de sji´iten — martelaarschap heeft tot op de huidige dag een sterke uitwerking gehad op de Sji´at Ali, de partij van Ali. Zij geloven dat Ali de ware opvolger van Mohammed was en de eerste "imam [leider] die door God werd behoed voor dwaling en zonde". Ali en zijn opvolgers werden door de sji´iten beschouwd als onfeilbare leraren met "de goddelijke gave van zondeloosheid". Het grootste segment van de sji´iten gelooft dat er slechts twaalf ware imams zijn geweest, en dat de laatste van hen, Mohammed al-Moentazar, (in 878 G.T.) "in de grot van de grote moskee te Samarra [verdween] zonder nageslacht na te laten". Aldus "werd hij ’de verborgen (moestatir)’ of ’de verwachte (moentazar) imam’. . . . Te zijner tijd zal hij verschijnen als de Mahdi (de door God geleide) om de ware islam te herstellen, de gehele wereld te veroveren en een kort millennium in te voeren vóór het einde van alle dingen." — History of the Arabs.

Elk jaar herdenken de sji´iten het martelaarschap van imam Hoessein. Zij hebben processies waarbij sommigen zich met messen en zwaarden verwonden en zich op andere wijze pijnigen. In deze tijd hebben de sji´itische moslims veel van zich doen spreken wegens hun ijver voor islamitische zaken. Zij vertegenwoordigen echter slechts zo’n 20 procent van de moslims in de wereld, want de meerderheid behoort tot de soennitische moslims. Maar laten wij ons nu verdiepen in enkele van de leringen van de islam en zien hoe het islamitische geloof van invloed is op het dagelijkse gedrag van de moslims.

God is de Allerhoogste, niet Jezus

De drie grote monotheïstische religies in de wereld zijn het Judaïsme, het Christendom en de Islam. Maar toen Mohammed tegen het begin van de zevende eeuw G.T. op het toneel verscheen, waren de eerste twee religies, wat hem betrof, van de weg der waarheid afgedwaald. Volgens sommige islamitische commentators impliceert de Qor´aan zelfs verwerping van joden en van christenen door te verklaren: "Niet (het pad) van hen, op wie toorn is nedergedaald, noch dat der dwalenden" (Soerah 1:7, Q). Hoe dat zo?

Een Qor´aancommentaar luidt: "De mensen van het Boek sloegen de verkeerde weg in: De joden omdat zij hun verbond schonden, en Maria en Jezus lasterden . . . en de christenen omdat zij Jezus de Apostel verhieven tot gelijkheid met God" door middel van de Drieëenheidsleer. — Soerah 4:153-176, AYA.

De voornaamste lering van de islam, eenvoudiger kan het haast niet, is wat bekendstaat als de sjahada of geloofsbelijdenis, die elke moslim uit het hoofd kent: "La ilaha illa Allah; Muhammad rasul Allah" (Er is geen God dan Allah; Mohammed is de boodschapper van Allah). Dit is in overeenstemming met de uitspraak in de Qor´aan: "Uw God is één God, er is geen God buiten Hem, de Barmhartige, de Genadevolle" (Soerah 2:164, Q). Deze gedachte werd 2000 jaar eerder onder woorden gebracht met de in de oudheid gedane oproep tot Israël: "Luister, o Israël: Jehovah, onze God, is één Jehovah" (Deuteronomium 6:4). Jezus herhaalde dit allergrootste gebod, dat opgetekend staat in Markus 12:29, ongeveer 600 jaar vóór Mohammed, en nergens beweerde Jezus dat hij God was of aan Hem gelijk was. — Markus 13:32; Johannes 14:28; 1 Korinthiërs 15:28.

Betreffende Gods uniciteit verklaart de Qor´aan: "Gelooft dus in Allah en Zijn boodschappers en zegt niet: ’Drie (in één).’ Houdt op, dat is beter voor u. Voorwaar, Allah is de enige God" (Soerah 4:172, Q). Wij dienen echter op te merken dat het ware christendom geen Drieëenheid leert. Dat is een leerstelling van heidense oorsprong, die na de dood van Christus en de apostelen door afvalligen van de christenheid werd ingevoerd. Lees verder... Islam — De weg tot

De islam leert dat de mens een ziel heeft die na de dood naar een hiernamaals gaat. De Qor´aan zegt: "Allah neemt de zielen van de mensen op wanneer zij sterven en ook van hen die niet sterven tijdens hun slaap. Dan houdt Hij die, die Hij ten dode heeft opgeschreven" (Soerah 39:43, Q). Tegelijkertijd is soerah 75 geheel gewijd aan "Al-Qi´jaamah" (Q), ofte wel „De opstanding" (K) of "De verrijzenis der doden" (MMP). Ten dele staat er: "Ik roep de Dag der Opstanding tot getuige . . . Denkt de mens dat Wij zijn beenderen niet kunnen verzamelen? . . . Hij vraagt: ’Wanneer is de Dag der Opstanding?’ . . . Is Hij [Allah] dan niet bij machte de doden te doen herleven?" — Soerah 75:2, 4, 7, 41, Q.

Volgens de Qor´aan kan de ziel verschillende bestemmingen hebben, hetzij een hemelse tuin, ofte wel paradijs, of de straf van een brandende hel. Zoals de Qor´aan verklaart: "Zij vragen: ’Wanneer zal de Tijd des Gerichts zijn?’ Het zal op de Dag zijn, wanneer zij in het Vuur zullen worden beproefd. (Men zal tot hen zeggen): ’Ondergaat uw beproeving. Dit is hetgeen gij verhaasttet’" (Soerah 51:13-15, Q). "Er is voor hen [de zondaars] een straf in het tegenwoordige leven; doch de straf van het Hiernamaals is gewis zwaarder en zij zullen tegen Allah geen verdediger hebben" (Soerah 13:35, Q). De vraag wordt gesteld: "En wat doet u kennen wat dat is? Een laaiend Vuur" (Soerah 101:10, 11, K). Dit grimmige lot wordt tot in bijzonderheden beschreven: "Gewis, degenen die Onze tekenen verwerpen zullen Wij weldra het Vuur doen binnengaan. Wij zullen hen telkens, wanneer hun huiden zijn verbrand, andere huiden er voor in de plaats geven, opdat zij de straf ten volle zullen ondergaan. Waarlijk, Allah is Almachtig, Alwijs" (Soerah 4:57, Q). Een verdere beschrijving luidt: "Voorzeker de hel ligt in een hinderlaag. . . . Die daarin lange tijd zullen vertoeven. Zij zullen daar geen koelte hebben en geen dronk smaken, behalve kokend water en een stinkende vloeistof die verschrikkelijk koud is." — Soerah 78:22, 24-26, Q.

Moslims geloven dat de ziel van een dode naar de Barzakh of "Afscheiding" gaat, "de plaats of toestand waarin de mensen zich na de dood en vóór het Oordeel zullen bevinden" (Soerah 23:99, 100, AYA, voetnoot). De ziel is bij bewustzijn en ondergaat daar wat de "Kastijding van het graf" wordt genoemd indien de persoon goddeloos was geweest, of smaakt geluk indien hij getrouw was geweest. Maar ook de getrouwen moeten enige kwelling ondergaan wegens de enkele zonden die zij tijdens hun leven hebben bedreven. Op de oordeelsdag staat een ieder voor zijn eeuwigdurende bestemming, die een eind maakt aan die tussentoestand.

In tegenstelling hiermee worden aan de rechtvaardigen hemelse paradijstuinen beloofd: "En degenen, die geloven en goede daden verrichten, zullen Wij tuinen doen binnengaan waar doorheen rivieren stromen om er eeuwig te vertoeven" (Soerah 4:58, Q). „Op die dag zullen de bewoners van het Paradijs aan niets anders denken dan aan hun zaligheid. Samen met hun echtgenotes zullen zij neerliggen op zachte rustbanken in schaduwrijke bosschages" (Soerah 36:55, 56, NJD). "Voordien hebben Wij in de Psalmen geschreven, na de (aan Mozes gegeven) Boodschap: ’Mijn dienaren, de rechtvaardigen, zullen de aarde beërven.’" De voetnoot bij deze soerah verwijst de lezer naar Psalm 25:13 en 37:11, 29, alsook naar de woorden van Jezus in Matthéüs 5:5 (Soerah 21:105, AYA). De vermelding van echtgenotes brengt ons nu op een andere kwestie.

Monogamie of polygamie?

Is polygamie de regel onder moslims? Hoewel de Qor´aan polygamie toestaat, hebben veel moslims slechts één vrouw. Wegens de talrijke weduwen die er na kostbare veldslagen achterbleven, ruimde de Qor´aan een plaats in voor polygamie: "En als gij vreest dat gij niet rechtschapen zult zijn bij het behandelen der wezen, huwt dan vrouwen die u behagen, twee of drie, of vier en als gij vreest, dat gij niet rechtvaardig zult handelen, dan één of wat uw rechter handen bezitten" (Soerah 4:4, Q). Een biografie van Mohammed door Ibn-Hisham vermeldt dat Mohammed een rijke weduwe huwde, Chadidja, die vijftien jaar ouder was dan hij. Na haar dood huwde hij vele vrouwen. Toen hij stierf, liet hij negen weduwen achter.

Een andere vorm van huwelijk in de islam wordt moet´a genoemd, omschreven als "een bijzonder contract dat tussen een man en een vrouw wordt gesloten door middel van aanbod en aanvaarding van een huwelijk voor een beperkte periode en met een nauwkeurig vastgestelde bruidsgift zoals het contract voor een permanent huwelijk" (Islamuna, door Moestafa al-Rafi´i). De soennieten noemen het een huwelijk voor het genoegen en de sji´iten een huwelijk dat binnen een vastgestelde periode zal worden beëindigd. Dezelfde bron verklaart: "De kinderen [uit zulke huwelijken] zijn wettig en hebben dezelfde rechten als de kinderen uit een permanent huwelijk." Klaarblijkelijk was dit soort tijdelijke huwelijken in Mohammeds tijd in zwang en liet hij deze huwelijksvorm voortbestaan. De soennieten houden vol dat zulke huwelijken later verboden werden, terwijl de imamieten, de grootste groepering onder de sji´iten, geloven dat ze nog steeds van kracht zijn. Er wordt zelfs door velen gebruik van gemaakt, vooral wanneer een man voor geruime tijd van zijn vrouw weg is.

De islam en het dagelijkse leven

De islam omvat vijf hoofdplichten en vijf fundamentele geloofspunten. (Zie kaders.) Een van de plichten is dat de vrome moslim zich vijfmaal per dag in de richting van Mekka keert om te bidden (salat). Op de moslimse sabbat (vrijdag) drommen de mannen in de moskee bijeen om te bidden wanneer zij vanaf de minaret van de moskee de doordringende oproep van de moe´ezzin horen. Tegenwoordig wordt in veel moskeeën een opname afgespeeld en wordt de oproep niet meer live gedaan.

De moskee (Arabisch: masdjid) is de moslimse plaats van aanbidding, door koning Fahd ibn Abd al-Aziz van Saoedi-Arabië beschreven als "de hoeksteen voor het aanroepen van God". Hij omschreef de moskee als "een plaats van gebed, studie, wettelijke en rechterlijke activiteiten, beraad, prediking, leiding, onderwijs en voorbereiding. . . . De moskee is het hart van de moslimse gemeenschap." Deze plaatsen van aanbidding treft men thans overal ter wereld aan. Een van de beroemdste uit de geschiedenis is de Mezquita (moskee) van Córdoba (Spanje), die eeuwenlang de grootste ter wereld was. Het middengedeelte ervan wordt thans in beslag genomen door een katholieke kathedraal.

Conflict met en binnen de christenheid

Vanaf de zevende eeuw breidde de islam zich in westelijke richting uit naar Noord-Afrika, in oostelijke richting naar Pakistan, India en Bangladesh en helemaal tot Indonesië toe. Zodoende raakte de islam in conflict met een militante Katholieke Kerk, die kruistochten organiseerde om het Heilige Land op de moslims terug te veroveren. In 1492 voltooiden koningin Isabella en koning Ferdinand II van Spanje de katholieke herovering van Spanje. Moslims en joden moesten zich bekeren of zij werden uit Spanje verdreven. Van de wederzijdse verdraagzaamheid die onder het moslimbewind in Spanje had bestaan, bleef onder de invloed van de katholieke inquisitie niet veel over. De islam overleefde het echter en ervaart in de twintigste eeuw een heropleving en grote toename.

Terwijl de islam zich uitbreidde, verkeerde de Katholieke Kerk intern in een staat van beroering en trachtte ze de eenheid in haar gelederen te bewaren. Maar twee machtige invloeden stonden op het punt plotseling hun intrede op het wereldtoneel te doen, en ze zouden nog minder heel laten van het beeld van een hechte eenheid van die kerk. Dat waren de drukpers en de bijbel in de volkstaal. Ons volgende hoofdstuk zal de verdere versplintering van de christenheid onder de invloed van deze en andere factoren bespreken.

De Qor´aan en de Bijbel

"Hij heeft u het Boek met de waarheid geopenbaard, bevestigend de eraan voorafgaande schriften; want Hij heeft de Thora en het Evangelie tot leiding van de mensen, en het onderscheid tussen goed en kwaad, reeds geopenbaard." — Soerah 3:2, NJD.

"Bijna alle historische vertellingen van de koran hebben hun bijbelse parallellen . . . Van de figuren uit het Oude Testament spelen Adam, Noach, Abraham (ongeveer zeventigmaal in vijfentwintig verschillende soerah’s genoemd, terwijl soerah 14 zijn naam als titel heeft), Ismaël, Lot, Jozef (aan wie soerah 12 is opgedragen), Mozes (wiens naam in vierendertig verschillende soerah’s voorkomt), Saul, David, Salomo, Elia, Job en Jona (naar wie soerah 10 genoemd is) een belangrijke rol. Het verhaal van de schepping en de zondeval van Adam wordt vijfmaal aangehaald, de Vloed en Sodom achtmaal. In feite vertoont de koran meer overeenkomsten met de Pentateuch dan met enig ander deel van de bijbel. . . .

Van de figuren uit het Nieuwe Testament wordt alleen op Zacharías, Johannes de Doper, Jezus (Isa) en Maria de nadruk gelegd. . . .

Een vergelijkend onderzoek van de . . . verhalen in de koran en de bijbel . . . onthult geen tekstuele afhankelijkheid [geen rechtstreekse aanhaling]." — History of the Arabs.

De drie bronnen van onderwijs en leiding

De Heilige Qor´aan, naar verluidt door de engel Gabriël aan Mohammed geopenbaard. De betekenis en de woorden van de Qor´aan in het Arabisch worden als geïnspireerd beschouwd.

De hadith of soenna, "de daden, uitspraken en stilzwijgende goedkeuring (taqrir) van de Profeet . . . in de tweede eeuw [A.H.] vastgelegd in de vorm van de geschreven hadith. Een hadith is derhalve een verslag van een handeling of gezegden van de Profeet." De term kan ook betrekking hebben op de handelingen of gezegden van een van Mohammeds "gezellen of hun opvolgers". In een hadith wordt alleen de betekenis als geïnspireerd beschouwd. — History of the Arabs.

De sjari´a of canonieke wet, gebaseerd op beginselen uit de Qor´aan, regelt het gehele godsdienstige, politieke en sociale leven van een moslim. "Alle daden van de mens worden ondergebracht in vijf wettelijke categorieën: (1) wat als verplicht wordt beschouwd (fard) [waarop een beloning staat als men het doet of straf als men het niet doet]; (2) aanbevelenswaardige of verdienstelijke daden (moestahabb) [waarop een beloning volgt maar geen straf wegens verzuim]; (3) geoorloofde daden (ja´iz, moeba), die geen rechtsgevolg hebben; (4) afkeurenswaardige daden (makroe), die worden afgekeurd maar niet strafbaar zijn; (5) verboden daden (haram), waarop straf staat." — History of the Arabs.

naar top van deze pagina  

mail holyhome