WWW.HOLYHOME.NL - TEGELS BIJBELTAFERELEN - BIJBELAFBEELDINGEN

OUDE WANDTEGELS met BIJBELSE TAFERELEN

BIJBELS TAFEREEL 001

GOD - DE BRON VAN VREDE

Filippenzen 4:6, 7

"Weest over niets bezorgd, maar laat in alles door gebed en smeking te zamen met dankzegging uw smeekbeden bij God bekend worden; en de vrede van God, die alle gedachte te boven gaat, zal uw hart en uw geestelijke vermogens behoeden door middel van Christus Jezus."

De machtige Vrede van God

Hoe kan je dat gevoel van binnen beschrijven? Innerlijke vrede, vrijheid, liefde, vertrouwen of rust? Of een combinatie daarvan?

Het heeft mensen altijd al gefascineerd hoe iemand die vrede van God zou kunnen ervaren. Het lijkt meer een gevoel dat past bij een volmaakte wereld, nog zó ver weg; in ieders geval buiten bereik van onvolmaakte mensen als ik. Een onaantastbaar iets, want die vrede, zoals in die tekst besproken wordt, kan zelfs al onze gedachten te boven gaan en ons hart en zelfs onze geestelijke vermogens behoeden!!! Daar over nadenkend realiseerde ik mij dat dat zo een enorme stabiliteit moest geven!

Zó een allesoverheersende vrede is toch niet mogelijk? Toch...het staat er wel. Zelfs voordat die volmaakte wereld er is kan deze vrede ons deel zijn. Hoe ik dat weet? Er staat toch de geruststelling: "Weest over niets bezorgd?" Dat moet slaan op mensen die echte zorgen kennen. In die volmaakte wereld zijn die zorgen er niet. Dan zijn er geen situaties meer die zo een raad rechtvaardigen. Daar zijn er geen zorgen, geen angsten, geen gebrek aan zelfvertrouwen of verstikkend schuldgevoel of gebrek aan kennis, enz.,enz. Dus ten overvloede: die raad moet slaan op ons nu, in een nog onvolmaakte wereld. Op jou en op mij.

Dat die vrede mogelijk moet zijn blijkt ook uit het feit dat God het zélf beloofd. Het is zelfs genoemd als een deel van de vrucht van de geest (Galaten 5:28, 29).

Het blijkt ook dat de bijbelschrijvers het ervoeren en erover schreven. (Interessant nazoekwerk voor de liefhebber!!!) Ook in je persoonlijke contacten met mensen kom je het tegen.

Vrede, vertrouwen, rust en zekerheid lijken onlosmakelijk met elkaar verbonden. Af en toe lijken we deze emotie te verwarren en denken we die rust te ervaren. Dan lijkt die rust zo stabiel. Zo voelt de een het in zijn gezin, de ander in zijn familiebanden, weer een ander door de band met geloofsgenoten waar we mee verbonden zijn of door de 'vrede' in ons land of door ons riante inkomen, onze goede reputatie of onze goede gezondheid en ga zo maar door. Wij willen niet ontevreden zijn of lijken en dankbaar spreken over onze 'gezegende' situatie.

Maar...als wij teveel leunen op deze zogenaamde zekerheden, als bron van geluk en vrede... wat dan? Het lijkt zo zeker, zo vanzelfsprekend, totdat er iets onvoorziens gebeurt (Prediker 9:11, 12). Dan, ineens, ben je die vrede kwijt. Je wordt je bewust van de kwetsbaarheid en je zekerheden blijken luchtballonnen te zijn.

Toch heeft God ons al talloze keren gewaarschuwd om niet in die strik te vallen, n.l. teveel vertrouwen te stellen in de verkeerde dingen. Hij weet dat die geen echte onaantastbare vrede kunnen bieden. Er is een verschil tussen de vrede van de wereld en de vrede die Hij schenkt.

Een greep uit de vele teksten (Je zult ze zelf aan kunnen vullen met nog vele andere):

Verwacht geen vrede van:

rijkdom: Spreuken 11:28; 1 Timotheüs 6:17
militaire macht: Jeremia 31:1; Psalm 33:16, 17
mensen: Psalm 146:3, 4; Jeremia 17:5
familie, vrienden: Lukas 21:16, 17
geestelijke herders: Ezechiël 34:2-6
je eigen verstand: Spreuken 3:5
je eigen hart: Jeremia 17:9
je goede reputatie: 1 Petrus 3:16, 17; Johannes 15:25
je goede gezondheid en leven: Prediker 9:11

God weet dat onze verwachtingen omtrent al deze 'zekerheden' vaak te hoog gespannen zijn. Dat veroorzaakt vroeg of laat teleurstelling en verdriet en in ernstige gevallen zelfs depressies en trauma's. Een harde botsing met de werkelijkheid dat onze 'zekerheid' niet echt betrouwbaar bleek te zijn.

Diep in ons hart weten we wel hoe dat zit, maar het is zoveel gemakkelijker houvast te zoeken bij iets of iemand die zichtbaar is dan het te zoeken bij een onzichtbare bron. Maar, betekent dat dan dat er niets meer is waar we echt op kunnen vertrouwen als een bron van vrede en zekerheid en rust? Iets of iemand die ons niet teleurstelt? Iets of iemand die altijd betrouwbaar is, een constante factor, een stabiele bron van vrede? Kan onze Schepper, God, dat zijn?

Eerst ging ik erover nadenken waarom die andere 'zekerheden' ons niet die vrede kunnen geven. Wat is er mis mee? Ook al zouden wij of iemand anders het willen, al die 'zekerheden' kunnen niet volledig betrouwbaar zijn omdat ze stuk voor stuk een feilbare, onvolmaakte bron hebben. Al die zaken kunnen we, als onvolmaakte mensen, niet beheersen; we hebben er geen controle over, wat we ook doen. Je geld bijvoorbeeld kun je kwijtraken; buiten je macht om kan je je baan verliezen. Dag, financiële zekerheid. Als dat gebeurt voel je je dan totaal verloren, alsof er niets meer is om voor te leven?

Ook hebben we geen volledige controle over ons gezin. Ieder individu is onvolmaakt en onderhevig aan ziekte, ongeluk en de dood. Dat geldt ook voor je familieleden, de organisatie/gemeenteleden of kerklidmaten waar je mee verbonden bent. Wie garandeert jou dat die persoon of personen waar je zo een steun aan hebt er morgen nog zal of zullen zijn? Die gedachte alleen al kan je angst aanjagen.

Je hart en verstand zijn ook niet altijd de beste maatjes om op terug te vallen. Ook die laten ons geregeld in de steek. We kunnen niet volledig betrouwbaar zijn al zouden we willen. Er zijn heel wat mensen ziek geworden met een 'burnout' of zware depressie in een poging alles te zijn voor iedereen en aan ieders verwachting proberen te voldoen. Dat te verwachten is irreëel en leidt alleen maar vroeg of laat tot teleurstelling.

Wat nu? Moeten we dan maar in een hoekje zitten, depressief worden, omdat er niets echt betrouwbaar blijkt te zijn? Ons als een slachtoffer gedragen, medelijden met onszelf hebben? Nee toch? Zou het wel eerlijk zijn om te hoge verwachtingen te hebben? Vinden wij het fijn als iemand van ons iets verwacht wat we echt niet kunnen opbrengen? Ik kan alleen maar mijn uiterste best doen en een ander idem dito. Meer niet.

Vertrouwen, rust en vrede, waar vinden we die dan?

Diep binnen in ons zit er iets wat in harmonie wil zijn met de natuur. Daar waar we een beetje van die rust kunnen ervaren. Waarom daar? Romeinen 1:20 legt ons uit dat we daar iets van Gods eigenschappen kunnen vinden. Onze Schepper is daar. Dat gevoel van klein voelen bovenop een bergketen en de immens grote natuurwonderen op je in laten werken. Dat totale gevoel van vrijheid en vrede kan je vervullen tot op je bot. Onbeschrijflijk. Dát gevoel zou ik wel mee willen nemen in mijn rugzak en als ik het dan even niet zie zitten, zou ik dat gevoel willen pakken uit mijn rugzak en even 'aan willen trekken'. Gewoon om me even weer te laten uitstijgen boven al die zaken en gevoelens waar ik geen controle over heb. Vredig en vrij en in harmonie met mijn Schepper.

Toch staat de Bijbel vol van voorbeelden die ons helpen te snappen dat die vrede geen momentopname hoeft te zijn, waar je met weemoed aan terugdenkt. Geen ver van mijn bed show, maar een essentieel deel van mijn leven. Waarom zou God van ons verwachten dat we Filippenzen 4:6, 7 toepassen en ons lekker maken met die vrede die we kunnen krijgen als het niet mogelijk is? God is niet onredelijk of irreëel. Hij is de bron van vrede, volmaakte vrede, die Hij zelfs kan behouden ondanks mijn gedrag of dat van mijn medemensen. God weet beter dan wie maar ook wat tegenslag is. Ok, Hij is volmaakt en Almachtig. Ook Zijn Zoon, Jezus Christus, is volmaakt en nog vele, vele engelen met hen.

Toen kwam Jezus naar de aarde en toonde ons op een volmaakte manier hoe, ook een mens, deze bron van vrede, God, zonder stoorzenders ervaren kon. Ik kan er niet omheen dat alléén onze Schepper absoluut onfeilbaar is, absoluut betrouwbaar, onze constante factor. Ook Jezus benadrukte keer op keer dat God, niet hij, de bron is van de vrede die hij ervoer. Als wij daaraan voorbijgaan en andere zekerheden onze bron van vrede en vertrouwen proberen te laten zijn vinden we die goddelijke vrede niet. Dan laten we teveel stoorzenders toe. Teveel ruis. Dan is het alsof we een vlinder proberen te vangen door erachter aan te hollen. Zo krijg je hem nooit.

Vrede is een deel van de vrucht van de geest (Galaten 5:22, 23). Die vrede is een geschenk, een gave, die onze Schepper schenkt als wij tonen dat wij Hem werkelijk, zonder voorwaarden, op de 1ste plaats stellen. Boven alles. Gewoon toepassen wat het eerste gebod is.

Gods vrede en liefde zijn geschenken, dus die kunnen we niet verdienen met offers brengen of werken (Jakobus 2). Hij is vrede en dat verandert niet. Hij wil exclusieve aanbidding, zonder stoorzenders of mededingers, omdat Hij ook weet dat we alleen dán werkelijk vrede zullen kennen.

Daarom zijn afgoden een doorn in zijn oog. Niets is met Hem te vergelijken. Vrede in harmonie met Hem, de natuur en onszelf, onafhankelijk van al die zogenoemde andere 'zekerheden'. Een vrede die blijft ook al verliezen we onze baan, ons gezin, ons huis, ja, zelfs ons leven, want ons leven is sowieso al in de handen van onze Bron van leven.

"Weest over niets bezorgd....." (ook niet over ......? Nee, niets staat er toch?) "....en de vrede van God die alle gedachte te boven gaat, zal... (= géén twijfel) ....u behoeden." "Laat los, vertrouw op de Enige die je vertrouwen waard is", dat wordt overgebracht door deze tekst, toch?

Iemand die dat ook had geleerd was Job. Als we 't hem konden vragen zou het mooi zijn, maar dat moet wachten tot later. Hij leerde het geheim kennen (Job 42:1-6) en zei: "Van horen zeggen heb ik omtrent u vernomen, maar nu heeft mijn eigen oog u gezien."

Er waren momenten dat er niets meer zeker leek in zijn leven. Geen werk meer, zijn hele vermogen naar de knoppen, alle kinderen verongelukt, zijn vrouw steunde hem niet meer, zijn vrienden bleken nep te zijn, zijn gezondheid liet hem in de steek en hij begreep niet waarom. Zijn enige lichtpuntje leek de dood. Hij werd teruggeworpen tot de kern. Satan probeerde hem te breken door al zijn aardse zekerheden weg te nemen. Hem te ontmoedigen met de schijn dat er niets meer was om voor te leven en zijn Schepper te haten. Niemand houdt van je, hoor Job!!! Was dat zo?

God vertrouwde erop dat Job zou gaan snappen dat er eigenlijk maar één echte zekerheid en bron van vrede was en die bron van vrede, God zelf, zou hem nooit in de steek laten. Dat te voelen, die vrede, was iets onbetaalbaars. Wat er met hem en zijn vrouw was gebeurd lag niet aan hem, alsof hij iets verkeerds gedaan had. Hij had al die ellende niet over zich afgeroepen, zoals zijn nepvrienden hem wilden laten geloven. Hij werd door Satan beproefd of hij werkelijk om niet xxxxxx diende. De universele strijdvraag was erbij betrokken. God had niet voor niets geloofd in de oprechtheid van Jobs liefde voor Hem. Hij verwachtte geen volmaaktheid, want zoals blijkt was er nog wel wat te corrigeren, maar toch schonk God hem die goddelijke vrede. Het was niet te koop, maar een geschenk. Het enige wat God van hem vroeg was zich volledig op Hem te verlaten. Job deed dat ook. Hij 'liet los'. Hij ervoer persoonlijk, en velen die in de bijbel genoemd worden met hem, de waarheid van 2 Korinthiërs 4:7, 8, n.l. dat de kracht die datgene wat (menselijkerwijs) normaal is te boven gaat....van God zou zijn en niet van onszelf.

Het is niet onder onze eigen controle. Na ons best te hebben gedaan, in alle redelijkheid, en zonder compromissen te hebben gesloten over fundamentele principes, is de uitnodiging in Filippenzen 4:6, 7 een liefdevol geschenk van een liefdevolle Schepper. "Laat maar los. Nu neem ik het wel over", lijkt Hij te zeggen.

Jezus kon dat perfect. Hij toonde ons hoe dat moet. Hij leefde het voor, zoals hij zoveel waarheden voorleefde. Hij heeft al die beproevingen die Satan en de wereld om hem heen, over hem brachten, doorstaan. Hoe kon hij dat, zonder gek of moedeloos te worden? Hij begreep het geheim. "God liefhebben bovenal, met heel je hart en heel je ziel en heel je verstand" - Mattheüs 22:36-40.

Geen compromissen, niet half

Als je dat toepast maakt het ons niet tot fanatieke, harde, onbuigzame aanbidders van God. Nee, want dan doen we het niet door Gods geest. Jezus was een warmvoelende, liefdevolle, verdraagzame aanbidder van God. Hij toonde liefdevol begrip voor de onvolmaaktheden van mensen. (En voor ons geldt dan...ook liefdevol begrip voor de onvolmaaktheden van onszelf). Jezus was niet trots of wettisch zoals de Farizeeërs. Hij wilde, net als zijn grote voorbeeld, God, dat mensen aangetrokken werden door zijn onderwijs en liefde. En de mensen met liefde voor God en voor dat wat waar is zouden degenen zijn die konden herkennen dat hij Gods geest bezat. Hij straalde die liefde en vrede uit die Zijn Vader hem schonk. Dat had een enorme aantrekkingskracht op de juiste mensen en dat soort mensen zocht hij. Hij deed dit alles zonder zijn charisma te misbruiken en emotionele dwang uit te oefenen om volgelingen tot zich te trekken. Die liefde en waarheid waren voldoende. Niet iedereen bleek daarvan te houden, maar dat is een ander verhaal. Hij liet zien dat die goddelijke vrede, afkomstig van zijn hemelse Vader, werkelijk bereikbaar is. Het is heel opbouwend om zelf naar uitspraken van bijvoorbeeld Paulus en Petrus te zoeken waaruit blijkt dat zij dat ook zo zagen.

Jezus toonde dat hij, (uit eigen keuze overigens) ondanks gebrek aan geld (Mattheüs 18:20), ondanks dat hij geen gebruik wilde maken van wapens (Mattheüs 26:51-54) [wapens geven veel mensen een veilig gevoel van zekerheid], ondanks gebrek aan gelijkwaardige steun en begrip van zijn vrienden (Mattheüs 16:22, 23; 26:56), ondanks zijn volmaaktheid niet steunde op zijn eigen verstand (Johannes 7:16; 6:38), ondanks dat zijn reputatie werd geschaad (Johannes 2:24, 25; Markus 2:16; Mattheüs 11:16-19; 27:14), ondanks de dreiging van zijn naderende pijn en dood (Markus 8:31), hij die onverstoorbare vrede, afkomstig van God, bleef behouden. Hij zei tot zijn apostelen: "Ziet, het uur komt....dat gij mij alleen zult laten; en toch ben ik niet alleen, omdat de Vader met mij is. Deze dingen heb ik tot u gezegd opdat gij door bemiddeling van mij vrede moogt hebben...." (Johannes 16:32,33). In zijn hoogpriesterlijk gebed zei hij in Johannes 17:17 tot zijn Vader: "Zij zijn nu te weten gekomen dat alles wat gij mij hebt gegeven, van u komt."

Er zijn talloze voorbeelden uit Jezus' leven op aarde die ondersteunen dat hij in volmaakte zin wist hoe men zich volledig moest onderwerpen aan God en daardoor bewees dat die vrede, die alle gedachte te boven gaat, zijn hart en geestelijke vermogens had behoed. Hij had alles doorstaan en de wereld overwonnen (Johannes 16:33). Hij verzekerde ons dat dat óók mogelijk was voor ons onvolmaakte mensen, met als enige verschil dat wij het ontvangen d.m.v. Jezus. Hij is en blijft onze onmisbare middelaar. Ook onze Middelaar tot die onverstoorbare vrede.

Iets, wat dan ook, laten komen tussen God en ons is daarom dan ook in geestelijke zin zo gevaarlijk. Op het uur U zouden onze "zekerheden" vals blijken te zijn. Het zou lijken op de ontnuchterende ervaring dat een afgodsbeeld plaatsen op het pad van een lavastroom niet in staat is hem tegen te houden. Het is dan te laat om je nieuw verworven wijsheid toe te passen. Dat obstakel, n.l. vrede en zekerheid te zoeken bij een andere bron dan God, zal ons belemmeren die vrede van onze Almachtige God zelf te bereiken. Die vrede die in Filippenzen 4:6, 7 zo mooi beschreven staat is verre superieur aan de vrede afkomstig uit andere bronnen (Johannes 14:27). Die goddelijke vrede maakt dat je in staat bent alles wat op je pad komt aan te kunnen. Gods tegenstander zou wel willen dat we de verkeerde soort van vrede zouden zoeken, ontleent aan zichtbare, tastbare zaken, want dan zijn we veel gemakkelijker uit ons evenwicht te halen.

Die goddelijke vrede die ons kan beschermen is zo essentieel. Het helpt ons namelijk Job-achtige ervaringen te kunnen doorstaan en er zelfs sterker uit te voorschijn te komen. Het helpt ons om een antwoord te geven aan hem die God hoont (Spreuken 27:11). Natuurlijk worden we emotioneel en lichamelijk beïnvloed door problemen en beproevingen, want wij zijn stof (Psalm 103:14), maar we zijn niet zonder uitweg (2 Korinthiërs 4:7-9).

Het leven zelf en onze onvolmaaktheid dwingt ons voortdurend zelfonderzoek te doen in het licht van Gods Woord. Het leidt niet tot teleurstelling maar tot het persoonlijk ervaren van de echtheid van de woorden in Filippenzen 4:6, 7. Net zoals in Jezus' tijd, alleen degenen die God als Schepper de allerbelangrijkste plaats in hun leven willen geven, zullen dit willen begrijpen. Niemand wordt gedwongen God lief te hebben. Een ieder heeft de vrije keuze elke willekeurige vrede of bron van zekerheid te kiezen. Wel wens ik een ieder toe te ervaren hoe het is God te hebben als toevlucht. Die ervaring staat open voor iedereen.

Mag die vrede van God jouw gedachte te boven gaan en jouw hart en geestelijke vermogens behoeden door bemiddeling van Christus Jezus.
.