WWW.HOLYHOME.NL - TEGELS BIJBELTAFERELEN - BIJBELAFBEELDINGEN

OUDE WANDTEGELS met BIJBELSE TAFERELEN

BIJBELS TAFEREEL 034

ONDERWEG

Marcus 6,7-13

"En hij riep de twaalf bij zich en begon hen twee aan twee uit te zenden…En hij gebood hun niets mee te nemen voor onderweg dan een stok - geen brood, geen reistas, geen geld - wel sandalen,
maar geen twee stel kleren aan te trekken…
En ze gingen op weg en riepen op tot omkeer, dreven demonen uit,
zalfden veel zieken met olie en genazen hen.”

Vaart achter de verkondiging

Jezus riep de twaalf bij zich. Twaalf staat voor de twaalf stammen van Israël. De apostelen waren de nieuwe stamvaders. Zij moesten het volk Israël verzamelen en vormen tot de nieuwe Jezus-gemeenschap van het Rijk Gods. Twee aan twee werden ze uitgezonden. Anders had hun boodschap, volgens de bijbel, geen getuigeniskracht. Apostel betekent 'gezondene'. Dat ze werden uitgestuurd is dus wezenlijk. Daartoe werden ze geroepen. Jezus gebood hen geen eten, geen geld, geen kleding en geen reistas mee te nemen. Geen bagage dus. Alleen een 'stok en sandalen'. Ook weer een bijbels gezegde. Het betekent dat er haast mee gemoeid is. Ja, er moest vaart in de verkondiging zitten. Ze eiste geen uitstel. De boodschap was dringend.

Als je niets bij je hebt, zelfs geen geld, ben je totaal afhankelijk van de gastvrijheid. Maar in Jezus’ tijd waren er oeroude regels van gastvrijheid voor reizigers en vreemdelingen. Dat kon best meevallen. Ter verwelkoming werden zelfs je voeten gewassen. Dat was nodig. Men liep barrevoets in de sandalen en op stoffige wegen. Maar het kon ook dat je de deur gewezen werd. Dan mocht je het stof van je voeten schudden als getuigenis tegen die dwarsliggers.
En de twaalf trokken op weg. Ze riepen op tot bekering, dreven boze geesten uit en genazen zieken.
Tot zover het verhaal van de uitzending met de typische bijbelse items.

En welke impact heeft dit verhaal op ons leven nu? Moeten we er ook vaart achter zetten en er twee aan twee op uit trekken? De getuigen van Jehovah en de Mormonen doen dat. Ook de fraters van Tibériade van Lavaux-Sainte Anne in de Ardennen. Die nemen wel een ezel mee. Om de aandacht te trekken. Anders loopt iedereen hen zomaar voorbij. In juni kon je in Wenen straatpredikanten tegenkomen. Straks ook in Parijs, Lissabon en Brussel. Het is een nieuw initiatief. De zgn. stadsevangelisatie. De evangelische boodschap wordt verspreid via straatpredikanten in de grote winkelcentra. Via podia met muziek, theater en getuigenissen, schoolbezoeken en voordrachten in alle kerken. Guy Gilbert, sinds het huwelijk van prins Laurent een bekende vedette, was ook in Wenen. Hij beantwoordde vragen uit het talrijke publiek voor de Karlskirche. De mensen waren verrukt!

Maar hoe zit het met ons die luisteren naar dit evangelie en bijhorende preek? Ik denk dat het niet zo’n vaart neemt en velen van ons niet dadelijk geneigd zijn tot deelname aan stadsevangelisatie.
Toch worden ook wij als christenen 'gezonden'. We worden uitgestuurd. En wel 'twee aan twee'. Het is niet mogelijk op 'ons eentje' christen te zijn. Omdat de getuigeniskracht van het christen-zijn in de liefde zit. We leven in relatie. In alles wat we met mensen hebben, in onze liefdes en vriendschappen, met onze buren, met lastige vreemdelingen, verre familie, omringende menigte, vluchtige voorbijganger, willen we proberen iets te laten zien van een stijl van leven die de gedachte oproept aan een andere, nieuwe wereld van evangelische liefde. Eventueel doet dit mensen nadenken over 'ommekeer' of 'bekering'. Daartoe worden we gezonden.
‘Met stok en sandalen’ geldt ook voor ons. Want de boodschap duldt geen uitstel. Onze wereld die vol is van 'boze geesten', van mensen die bezeten zijn door geld, macht, seks, drugs, prestige, winstbejag enz. snakt naar de Heilige Geest die Jezus bezielde. Zo velen zoeken steun, begrip, troost, sterkte. Een steunstok of een 'praatpaal'. De lang gezochte schouder om uit te huilen. Er zijn zoveel mensen die op de een of andere manier ziek zijn. Betekenen wij iets voor hen? Is het zo dat wij soms voelen dat we 'als geroepen' komen bij iemand in grote nood? We moeten 'voeling' hebben met de realiteit, met het reële leven van mensen. We moeten het stof voelen op de levensweg van mensen. We moeten ons gezonden weten om ze te ontmoeten. Om niet te 'moeten' omgaan met hen. Om gratuit, geheel belangeloos, hen te bejegenen. Dat is dan dikwijls ruimte maken voor het onverwachte. Voor mensen die ongelegen komen. Die onze dagorde in de war sturen. Die onze kostbare tijd benemen.
Als we veel bagage meezeulen, vol zijn van alles en nog wat, zien we de medemens in nood niet. We hebben dan te veel aandacht en energie nodig om onze 'bagage' in handen te houden. Vooral ons geld. En onze zorg om op tijd te consumeren. Jezus vraagt eigenlijk dat we zouden leven met lege handen en lege zakken om andere handen tot steun te kunnen zijn en mensen te helpen die ver 'gezakt' zijn.

Het kan zijn dat we nu en dan mogen ervaren dat mensen ontvankelijk zijn voor wat we zeggen en doen. Dat we mensen tot voelbare steun mogen zijn. Het kan ook zijn dat we nu en dan tegenwind krijgen. Maar we blijven gezondenen, apostelen. En we weten wie ons uitstuurt en met ons meegaat. We komen trouwens hier samen om eucharistie te vieren. Opdat Hij, de Verrezen Jezus, ons voedsel zou zijn voor onderweg…, onderweg naar mensen in nood.