WWW.HOLYHOME.NL - DE BIJBELSCHOOLPLATEN 119

Nu sprak Elias... komt dichterbij.

Om de kinderen te laten kennismaken met de Bijbel werden er vroeger schoolplaten gebruikt. Aan de hand van de afbeeldingen op de schoolplaten kon de meester of de juf een verhaal uitleggen. Deze manier van les geven werd ook wel aanschouwingsonderwijs genoemd. Aanschouwen is een ander woord voor kijken. De meesten kennen het nog wel denk ik, die oude schoolplaten die vroeger in het klaslokaal hingen of uit een grote opbergkist achter in de klas tevoorschijn werden gehaald. Het was vooral dán steeds weer een verrassing. Wij kijken nu in de klas naar dia’s of een videofilm in plaats van schoolplaten.

Wil je een overzicht van alle platen? Klik HIER Wil je de volgende bekijken? Klik HIER

1 Koningen 18

Om 20 Daarop zond Achab heen onder alle Israëlieten en riep de profeten naar de berg Karmel bijeen. 21 Toen naderde Elia tot het gehele volk en zeide: Hoelang zult gij aan beide zijden mank gaan? Indien de HERE God is, volgt Hem na; maar indien het de Baäl is, volgt hem na. Doch het volk antwoordde hem niets. 22 Voorts zeide Elia tot het volk: Ik ben als profeet des HEREN alléén overgebleven, en de profeten van de Baäl zijn vierhonderd vijftig man. 23 Laat men ons nu twee stieren geven; laten zij voor zich de ene stier uitkiezen, die aan stukken houwen en op het hout leggen, maar geen vuur daarbij aanbrengen; dan zal ik de andere stier bereiden, op het hout leggen, en ook geen vuur daarbij aanbrengen. 24 Roept gij dan de naam van uw god aan, en ik zal de naam des HEREN aanroepen. De God die met vuur zal antwoorden, die zal God zijn. En het gehele volk antwoordde: Dat is goed.

25 Daarna zeide Elia tot de profeten van de Baäl: Kiest voor u de ene stier uit en bereidt hem eerst, want gij zijt met zovelen. Roept dan de naam van uw god aan, maar brengt geen vuur daarbij. 26 Toen namen zij de stier die hij hun gaf, bereidden hem, riepen van de morgen tot de middag de naam van de Baäl aan en zeiden: Baäl, antwoord ons! Maar er kwam geen geluid en niemand gaf antwoord. Daarbij hinkten zij om het altaar dat zij gemaakt hadden. 27 Toen het middag was geworden, begon Elia hen te bespotten en zeide: Roept luider, want hij is immers een god. Hij is zeker in gepeins, of hij heeft zich afgezonderd, of hij is op reis; misschien slaapt hij en moet wakker worden. 28 Toen riepen zij luider en maakten zich naar hun gewoonte insnijdingen met zwaarden en speren, totdat zij dropen van bloed. 29 En zodra de middag voorbij was, tot tegen het brengen van het avondoffer, geraakten zij in geestvervoering, maar er kwam geen geluid, en niemand gaf antwoord, of sloeg er acht op.

30 Toen zeide Elia tot het gehele volk: Nadert tot mij. En het gehele volk naderde tot hem. Daarop herstelde hij het altaar des HEREN, dat omvergehaald was. 31 Elia nam twaalf stenen naar het getal van de stammen der zonen van Jakob, tot wie het woord des HEREN gekomen was: Israël zal uw naam zijn. 32 Hij bouwde met de stenen een altaar in de naam des HEREN, en maakte rondom het altaar een groeve ter wijdte van twee maten zaad. 33 Hij schikte het hout, hieuw de stier aan stukken en legde die op het hout. 34 Toen zeide hij: Vult vier kruiken met water en giet ze uit over het brandoffer en over het hout. Daarna zeide hij: Doet het ten tweeden male. En zij deden het ten tweeden male. Daarna zeide hij: Doet het ten derden male. En zij deden het ten derden male, 35 zodat het water rondom het altaar liep; zelfs de groeve vulde hij met water.

36 Op de tijd nu, dat men het avondoffer brengt, trad de profeet Elia naar voren en zeide: HERE, God van Abraham, Isaak en Israël, heden moge bekend worden, dat Gij God zijt in Israël, en dat ik uw knecht ben, en op uw bevel al deze dingen doe. 37 Antwoord mij, HERE, antwoord mij, opdat dit volk wete, dat Gij, HERE, God zijt, en dat Gij hun hart weer terugneigt. 38 Toen schoot het vuur des HEREN neer en verteerde het brandoffer, het hout, de stenen en de aarde, en lekte het water in de groeve op. 39 Toen het gehele volk dat zag, wierpen zij zich op hun aangezicht en zeiden: De HERE, die is God! De HERE, die is God! 40 Daarop zeide Elia tot hen: Grijpt de profeten van de Baäl, laat niemand van hen ontkomen. Zij grepen hen, en Elia voerde hen naar de beek Kison en liet hen daar slachten.

41 Vervolgens zeide Elia tot Achab: Ga, eet en drink, want daar is het geruis van een stortregen. 42 Toen ging Achab heen om te eten en te drinken. Elia echter klom naar de hoogte van de Karmel, boog zich ter aarde en legde zijn aangezicht tussen zijn knieën. 43 Daarop zeide hij tot zijn knecht: Klim omhoog, zie uit naar de zeekant. Hij klom omhoog en zag uit, maar zeide: Er is niets. Daarop zeide hij: Ga weer. Tot zevenmaal toe. 44 Bij de zevende maal nu zeide hij: Zie, een wolkje als eens mans hand stijgt op uit de zee. Toen zeide hij: Ga heen, zeg aan Achab: Span in en daal af, laat de stortregen u niet ophouden. 45 Toen, in een oogwenk, werd de hemel zwart van wolken en wind, en viel er een zware stortregen. Daarop reed Achab weg en ging naar Jizreël. 46 Maar de hand des HEREN was over Elia, zodat hij zijn lendenen gordde en vóór Achab uit snelde tot waar men de richting naar Jizreël inslaat.

De strijd van Elia met de Baälpriesters speelt zich af op de Karmel

Algemeen wordt aangenomen dat de offerplaats van Elia zich bevond op het zuidoostelijke deel van de bergrug.
Die plaats heet nu Moechraka en ligt 482 meter boven de zeespiegel. Het dramatische verhaal is hierboven prachtig beschreven. Elia's aankondiging van de grote droogte in de naam van Jahwèh, de God van Israël is een rechtstreekse uitdaging aan Baäl, de god van de vruchtbaarheid en van de oogst.
In dat licht bezien krijgen de woorden uit 1 Kon.17:1 wel een heel bijzondere betekenis: "Zo waar de HEER leeft, de God van Israël, in wiens dienst ik sta, de eerstkomende jaren zal er geen dauw of regen komen tenzij ik het zeg"

Eigenlijk een vreemd moment

Dat Elia op de Karmel om regen bidt is goed beschouwd absurd. Want dit gebed stijgt immers op nadat het kletsnatte altaar door middel van vuur uit de hemel vlam heeft gevat en alle Baälpriesters hun laatste adem hebben uitgeblazen. De strijd is beslist. De overwinning is aan de HERE! Het volk dat eerst op twee gedachten hinkte (1 Kon.18:21) - maar niet kon kiezen tussen tussen de HERE en Baäl - roept nu massaal: "De HERE, die is God". Beginnende reformatie. Na drie jaar droogte en hongersnood zal het nu eindelijk gaan regenen. Gods krachtige belofte aan Elia "Ga heen, vertoon u aan Achab, want lk wil regen op de aardbodem geven" (1 Kon.18:1), zal nu in vervulling gaan. Je zou zeggen: alles is nu in kannen en kruiken; het is tijd om de overwinning te gaan vieren!
Maar in plaats van huppelend van zielevreugd de Karmel te verlaten, zoekt Elia de eenzaamheid.
Hij wil bidden! Waarom toch?

Oprechte bewogenheid

De eerste drijfveer voor Elia's gebed op de Karmel is zijn liefde voor z'n volksgenoten geweest. De zon brandt immers nog steeds aan de hemel, het land is uitgedroogd en de lucht vertoont nog steeds geen spoor van naderende regen. De honger is in Samaria een scherp zwaard. Elia heeft ze gezien: kinderen met opgezwollen buiken, ingevallen gezichten en hongerende ogen. Elia heeft ze gesproken: moeders die geen moedermelk meer konden produceren, mannen die geen kracht meer hadden om te werken. Uit bewogenheid met zijn volksgenoten heeft de profeet om regen gesmeekt.

Belofte van de HERE

Een tweede motief voor zijn gebed vormt de belofte van de HERE. Want bidden is vragen om hetgeen beloofd is. Bidden is pleiten op Gods beloften. Dat is de zogenaamde paradox van het gebed: vragen om iets dat reeds beloofd is. Ook al had de HERE tot Elia gezegd "Ga heen, Ik wil regen op de aardbodem geven", bidt Elia om die regen. De HERE geeft Zijn beloften niet om Zijn kinderen werkeloos te maken. Nee, Zijn beloften sporen juist aan tot gebed!
Elia leeft in het besef dat hij, hoewel hij mag bouwen en vertrouwen op Gods beloften, volkomen afhankelijk blijft van Gods genade en goedertierenheid. Ook al had het volk zich tot de HERE laten bekeren, vormt dit geen grond voor verhoring. Verhoring is er slechts omdat God de mens die tot Hem roept lieftheeft. Zondige mensen ontvangen slechts uit genade de vervulling van Zijn beloften.

Oproep: Kom, ga met Elia en doe als hij

Deze beide elementen van Elia's gebed willen een appèl op uw gebedsleven doen! Ook aan ons is het bidden om wat reeds is beloofd: één kudde, één Herder! (Gez. 314:4).
Zoals Elia uit bewogenheid met z'n volksgenoten het Aangezicht van zijn God zocht, mogen ook wij dat doen. Want het gescheiden optrekken van christenen doet pijn en blokkeert zowel in kwalitatieve als kwantitatieve zin geloofsgroei. Je hebt elkaar immers nodig om de grote rijkdom van de liefde van Christus te kunnen vatten (Ef 3:18).
De kerkelijke breuklijnen in je familie, je dorp, je wijk, je straat vormen eerder anti-reclame dan reclame voor Jezus Christus. AIs de kudde zo verdeeld is, wat voor beeld zullen de mensen zonder God dan van de Herder hebben? Zwak en verdeeld licht, ook al probeer je die op de kandelaar te zetten, is niet bepaald wervend. Van onze Heer Ieren we dat onderlinge eenheid daarentegen wel iets positiefs uitwerkt. Bij groeiende eenheid zal de wereld geloven dat Jezus Christus door God is gezonden en Hij de wereld liefheeft! (Joh.17:20-23)

Er wordt volharding gevraagd

Daarnaast is er in deze geschiedenis nog een element dat u kan stimuleren met volharding een appèl op God te doen. Ik bedoel de wijze waarop Elia's gebed wordt verhoord. Want wanneer Elia gaat bidden, voelt hij niet direct regendruppels. De man Gods moet wachten op verhoring. Met dit wachten heeft Elia het knap moeilijk gehad. Daarom stuurt hij zijn knecht naar de hoogste top. "Klim omhoog, zie uit naar de zeekant". In Israel komt de regen van over zee. De jongen moet uitkijken naar signalen die duiden op verandering van weersgesteldheid. Maar zoals zovelen in de afgelopen drie jaar kan ook hij niets positiefs ontdekken aan de lucht. Geen wolkje te zien.

"En?", zal Elia gevraagd hebben. "Er is niets", moest de jongen zeggen. "Ga weer" gaf Elia hem ten opdracht. Dit herhaalde zich tot zes keer toe. Zes keer kwam de jongen bij Elia met dezelfde boodschap: "Er is niets..." Je zou toch ophouden met bidden. God heeft regen beloofd, maar er gebeurt helemaal niets.
Let dan op Elia. Voor hem is niet: drie maal is scheepsrecht. De profeet gooit het gebedsbijltje er niet bij neer. Nee, hij volhardt in gebed. Tot zeven maal toe is hij blijven pleiten op Gods belofte. God had immers gezegd: Ik zal regen geven. Die volharding is niet tevergeefs. Plotseling klinkt er een vreugdekreet: "Elia, een wolkje als eens mans hand stijgt op uit zee!" Dit vuistgrote wolkje is de voorbode van een geweldige stortregen. En de regen was de beloofde zegen. Jacobus schrijft later "Het gebed van een rechtvaardige vermag veel doordat er kracht aan verleend wordt (...) Elia bad opnieuw en de hemel gaf regen en de aarde deed haar vrucht uitspruiten" (Jac. 5:16;18).

Wolken als eens mans hand

Dit wolkje als eens mans hand laat zien hoe onze God werkt. Ook vandaag. God de HERE werkt namelijk vaak van klein naar groot. Het kleine wordt groot wanneer de HERE daarin werkt. Een klein mosterdzaadje wordt tot een grote boom; een weinig zuurdesem doorzuurt het hele deeg! De verhoring komt vaak gefaseerd!

Daarom is het goed niet voorbij te gaan aan de kleine wolkjes die de HERE ons geeft als voorbode op de volle verhoring op ons gebed. Wolkjes als eens mans hand zijn de samenwerkings- en samenwerkende gelovigen. God hoort en verhoort!