holyhome.nl

Het blijft boeien

In het Oude Testament wordt de komst van de Verlosser , de Messias, aangekondigd. Door aanhalingen uit het Oude Testament kan Jezus Zijn discipelen ervan overtuigen, dat Hij de beloofde Verlosser is. En ook dat Hij zou moeten lijden: om de verlossing van de zonden voor de mensen mogelijk te maken.

In het Nieuwe Testament wordt beschreven hoe de Verlosser Jezus op aarde kwam, hoe Hij geleefd en gewerkt heeft, hoe Hij heeft geleden en is gestorven, hoe Hij is opgestaan uit de dood en naar de hemel gegaan is. Het Nieuwe Testament kondigt aan, dat Jezus in koninklijke majesteit terug zal komen. Daarnaast wordt in het Nieuwe Testament ook verteld, hoe de blijde boodschap door de apostelen de wereld in gebracht is en wat de inhoud van hun prediking geweest is.

Het Nieuwe Testament is niet goed te begrijpen zonder het Oude; het Oude Testament is niet te begrijpen zonder het Nieuwe.

De twee delen van de Bijbel vormen één geheel. In hun brieven in het Nieuwe Testament verwijzen de apostelen steeds weer naar gedeelten uit het Oude Testament, om te laten zien, wat daar over Christus geschreven was. Daarom is het Oude Testament belangrijk om het nieuwe goed te kunnen begrijpen. Maar ook omgekeerd: Het Oude Testament kan pas in zijn werkelijke betekeilis worden begrepen als het gelezen wordt bij het licht van het Nieuwe Testament.

God heeft één boek laten schrijven. De twee delen waaruit dat boek bestaat vormen één geheel, onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het ene kan niet begrepen worden zonder het andere.

Geen tegenstelling

Het Oude Testament is vaak achtergesteld bij het Nieuwe, soms zelf in vergetelheid geraakt. Er is ook veel. kritiek geweest op het Oude Testament. Het Oude Testament zou een boek zijn vol van haat en wraak, van gruwelverhalen en bloedvergieten, van onzedelijkheid. De 'god' van het Oude Testament zou een god zijn, die hard en wreed was, onbarmhartig en wraakzuchtig. Het Oude Testament zou een tegenstelling vormen met het Nieuwe, waarin liefde voor elkaar op de voorgrond staat en de 'god' alleen maar liefdevol en verdraagzaam is. Het Oude Testament werd uit de kerkboeken weggelaten en alleen het Nieuwe werd opgeno- men. Zelfs werden aanhalingen uit het Oude Testament in het Nieuwe verwijderd.

Natuurlijk zijn er verschillen tussen het Oude en het Nieuwe Testament. Maar ondanks die verschillen is er in het geheel geen sprake van een tegenstelling. In het Oude Testament worden zondige toestanden, verhoudingen en gebeurtenissen vaak heel realistisch beschreven. Het Oude Testament windt er geen doekjes om; allerlei daden van mensen, gelovigen en ongelovigen, worden niet verdoezeld, maar onthullend verteld. De boosheid van God over de zonden en de straffen die Hij geeft, worden ronduit beschreven. Daarmee laat het Oude Testament heel duidelijk zien, hoe het leven is als de mens zich losmaakt van God. God gebruikt dan vaak de goddeloosheid van het ene volk om die van het andere te straffen. God laat hety goddeloze volk dan voelen wat goddeloosheid is.

Diezelfde boosheid van God over de zonde wordt in het Nieuwe Testamen vermeld. Hoe boos is Jezus over de huichelarij en de schijnvroomheid van de Farizeeën! (Matth. 23). Hoe streng is de straf op de zonde van Ananias en Saffira. En in de Hand. 5 en ook Openbaringen aan Johannes worden verschrikkelijke straffen aangekon- digd over de wereld, die Christus als Verlosser verwerpt en over de (Openb. 8,9) ontrouw geworden kerk. (Openb. 16:5, 6).

De straffende God van het Oude Testament is ook de straffende God van het Nieuwe Testament. En zo is ook de liefdevolle God van het Nieuwe Testament de liefdevolle God van het Oude Testament. In het eerste deel van de Bijbellaat God zich niet alleen maar zien als een God die alleen maar boos is over de zonde. Ook dat deel staat vol van de barmhartigheid, de liefde, de genade (Ex.34) van God. De God die de schuld vergeeft(Ps. 103) en de zonde verzoent.

De God van het Oude- en Nieuwe Testament is een God, die boos is over de zonde en de zonde streng straft. Maar Hij is ook een God, die genadig is en zonden en overtredingen vergeeft. Van de talloze plaatsen waar het Oude Testament over die God spreekt, volgen er hier een aantal: Num. 14 : 18; Deut. 5 : 10; Ps. 86 : 15; Ps. 103 : 8; Ps. 145 : 8; Joël 2 : 13; Jona 4 : 2; Neh. 9: 17. 

Het Oude Testament en het succes Ivan popgroepen. Het lijkt of in onze tijd het Oude Testament opnieuwontdekt wordt. Onder het stof vandaan gehaald, wordt het opgepoetst om het te doen glanzen in een nieuwe gloed. Want staat het Oude Testament niet vol van het verlangen naar een betere toekomst? Kun je als hedendaags maatschappij-kritikus niet prima terugvallen op het protest van de profeten tegen sociale misstanden?

Het boek Prediker lijkt wel speciaal voor onze tijd geschreven. En de Psalmen zijn immers uitstekend geschikt als machtige strijdliederen en protest-songs om de verworpenen der aarde nieuwe moed toe te zingen.

Met het Oude Testament in de hand kun je alle discriminatie, alle onderwerping en verkrachting van recht aan de kaak stellen. Het Oude Testament is doorgedrongen tot op de hit- lijsten.

In het Oude Testament wordt geprotesteerd tegen veel misstanden. Tegen veel onrecht en geweld. In het Oude Testamant wordt geprofeteerd van een nieuwe toekomst, maar die nieuwe toekomst zal er alleen zijn voor wie God wil dienen, in alles.

De eenheid van de Bijbel mag je niet verbreken. Het Oude en het Nieuwe Testament vormen samen het éne Woord, zoals God ons dat gegeven heeft. Wie een tegenstelling ziet tussen het Oude en het Nieuwe Testament, miskent de hele openbaring die God ons gegeven heeft.

In het Oude Testament komt de toorn van God heel duidelijk naar voren. De toorn van God over de zonde van alle mensen komt neer op Jezus aan het kruis. Als Hij daar sterft, draagt Hij die toorn in onze plaats om zo onze schuld te verzoenen. Het Oude Testament is gericht op dat offer op Golgotha. Het Nieuwe Testament maakt dat offer bekend. Beide delen van de Bijbel bevatten samen het evangelie, de blijde boodschap, dat er verzoening is over de zonde, dat de toorn van God wordt weggenomen door het lijden en sterven van Zijn Eniggeboren Zoon.

De bedoeling en de rijkdom van het Oude Testament wordt pas in en door het Nieuwe Testament volledig duidelijk. Dat maakt het Nieuwe niet belangrijker dan het Oude; zoals het Oude Testament niet zonder het Nieuwe verklaard kan worden, zo kan evenmin het Nieuwe Testament zonder het Oude gelezen of begrepen worden.

Oproep tot onderwerping

In het Oude Testament wordt krachtig gewaarschuwd tegen misstanden en onrecht. Maar ook laat het Oude Testament zien, waar de oorzaak daarvan ligt. De opstand tegen God wordt aangewezen als de bron van alle rampzaligheid op de wereld. Een opstand tegen God, die er is bij alle mensen, zonder onderscheid van ras of huidskleur, zonder onderscheid van rang of stand. Wie in opstand komt tegen God, wie oproept tot revolutie en geweld, krijgt al in het Oude Testament te horen, dat God (Ps.2) in de hemel daarom lacht in Zijn heilige spot. Een lach om de machteloosheid en de hoogmoed van de opstandige mens. God roept hen op, in Zijn toorn, tot bekering en tot onderwerping aan Zijn Zoon. Wie aan die oproep geen gehoor geeft, zal getroffen worden door de rechtvaardige (Matlh.28 : 18) toorn van God. Let wel: een toorn die de mens over zichzelf afroept. Misbruik van ontvangen vrijheid loont dus niet.

De oorsprong van de benamingen

De benamingen 'Oude Testament' en 'Nieuwe Testament' zijn ontleend aan de brief van Paulus aan de Corinthiërs. In 2 Corinthiërs 3 : 14 wordt gesproken over de voorlezing van het oude verbond' of 'oude testament' .In onderscheid daarvan wordt in 2 Corinthiërs 3 : 6 gesproken over een 'nieuw verbond'.

In het Oude Testament staat het oude verbond centraal; het verbond dat God bij de Sinaï met Zijn volk Israël had gesloten. Dat verbond wees heen naar de toekomst en het werk van de Messias (Christus, Gezalfde), de Zaligmaker van de wereld.

In het Nieuwe Testament staat het nieuwe verbond centraal. Dat is niets anders dan het oude verbond, maar nu in en dóór Christus in vervulling gegaan: hetzelfde verbond - nieuw. Christus heeft het oude- en het nieuwe verbond tot een geheel gemaakt. Daarom is ook het Oude en het Nieuwe Testament een geheel. Er is onderscheid tussen het Oude en het Nieuwe Testament; maar het zijn geen twee Bijbels, maar één. De Bijbel als het Woord van God, begint in Genesis 1 en eindigt in Openbaringen 22.

Zalig zijn zij, die het Woord van God lezen of horen, en het bewaren.

Algemene inleiding op het Oude Testament

Als we kijken naar de inhoudsopgave van het OT dan lijkt dat ons zonder enige voorkennis een onsamenhangend geheel van boeken.

Toch kent onze christelijke versie van het OT de volgende indeling.

 I: De wet ook wel bekend als de pentateuch, ‘de vijf boeken’ (penta is vijf): Genesis tot en met Deuteronomium.
 II: De historische boeken:
-    de confederatie van de stammen: Jozua tot en met Ruth
 -    de opkomst en de val van het koninkrijk: 1 Samuël tot en met 2 Kronieken
 -    de ballingschap en de terugkomst: Ezra tot en met Esther
 III: De poëtische boeken: Job tot en met Hooglied
 IV: De profetische boeken: Jesaja tot en met Maleachi

Deze indeling heeft wel iets weg van de oorspronkelijke hebreeuwse indeling van de Tenach, zoals het OT onder de Joden bekend staat. Tenach is een verzamelnaam voor de volgende indeling:

 T is van Torah (de Wet): Genesis tot en met Deuteronomium
 N is van Nebiim (de Profeten), onderverdeeld in:
 -    de Vroege Profeten: Jozua, Richteren, Samuël, Koningen
 -    de Late Profeten: Jesaja, Jeremia, Ezechiël, De Twaalf
 C is van Chetubhim (de Geschriften), onderverdeeld in:
 -    de Dichterlijke boeken: Job, Psalmen, Spreuken
 -    de Feestrollen (Megilloth): Ruth, Hooglied, Prediker, Klaagliederen, Esther
 -    de Historische boeken: Daniël, Ezra-Nehemia, Kronieken

Wij hebben dus 39 boeken en het hebreeuwse OT kent maar 24 boeken, terwijl de tekst compleet hetzelfde is. Namelijk als één boek worden gezien: 1 en 2 Samuël, 1 en 2 Koningen, 1 en 2 Kronieken, Ezra en Nehemia en de Twaalf kleine profeten.

 De boeken Jozua tot en met Koningen worden ingedeeld als de ‘vroege profeten’ i.t.t. ‘de historische boeken’. Een mogelijke verklaring hiervoor is dat de schrijvers van deze boeken profeten waren of dat de schrijvers de gebeurtenissen opschreven om de belangrijke principes die de profeten uitdroegen te illustreren.

De Megillot is een verzameling van vijf feestrollen. Deze boeken werden op de verschillende feestdagen gelezen. Ik heb opgezocht welke feesten dit waren en ik kwam tot de volgende opsomming.

 Hooglied – Pasen (1e maand) herdenking van de uittocht uit Egypte
 Ruth – Oogstfeest (3e maand) 7 weken na pesach dienden eerstelingen geofferd te worden
 Klaagliederen – herdenking van de vernietiging van Jeruzalem (5e maand)
 Prediker – Loofhuttenfeest (7e maand) herdenking van de veilige tocht door de woestijn
 Esther – Purim/Lotenfeest (12e maand) herdenking van de redding van de ondergang van het joodse volk door Esther en Mordechai

Deze indeling is uitermate interessant omdat dit de Schrift is waar in het NT over wordt gesproken:

Jezus leert over Zichzelf uit Mozes/de wet (Torah), de profeten (Nebiim) en de Psalmen (onderdeel van de Chetubhim).

 Kronieken is het laatste boek in het hebreeuwse OT en eindigt met de terugkeer naar het land. In Lukas 11:51 zegt de Heer Jezus in een gesprek met een wetgeleerde, terwijl hij wijst op de zondige houding van Israël in het verleden ten opzichte van de profeten, dat van het bloed van Abel tot het bloed van Zacharias van dit geslacht zal worden geëist.
Zonder verder in te gaan op wat de Heer Jezus precies bedoelt, toont deze tekst wel dat Genesis blijkbaar als eerste boek gold en Kronieken als laatste boek, want in 2 Kronieken 24:20-22 wordt de profeet Zekarja van Zacharia door het volk gedood en is daarmee de laatste profetische martelaar. Overigens mooi detail is dat de naam van Zekarja/Zacaria " Jahweh herinnert zich" betekent.   

Historisch overzicht

Om het OT goed te begrijpen is het aan te raden om eerst de chronologie overzichtelijk voor je te zien. Hierom zal ik beginnen met een beknopt historisch overzicht. Hierbij gelijk enkele kanttekeningen.

-    De beschreven gebeurtenissen zijn niet de hoogtepunten van het OT of van het volk Israël, maar dienen slecht als ijkpunten voor de historische kapstok.
 -    De genoemde data zijn niet vrij van discussie. De datering van de personen en gebeurtenissen uit het OT leidt meer dan eens, zoals bijvoorbeeld bij het boek Obadja tot verschillende uitkomsten. De jaartallen zoals ze in dit overzicht worden gepresenteerd zijn van Payne.

Wereld van het OT

Kennis van de wereld van het OT leidt tot een beter begrip van het OT zelf.

Een belangrijke element van de wereld van het OT zijn de heersende buitenlandse machten. Voorbeeld: hoe zouden wij de 20e eeuw kunnen begrijpen, zonder kennis van de positie van Amerika?
 De buitenlandse mogendheden hebben een grote invloed op de geschiedenis van het volk Israël gehad. Drie keer in het OT wordt Israël door een buitenlandse macht overheerst:
1e keer: slavernij onder de Egyptenaren
2e keer: gedeeltelijke ballingschap (koninkrijk Israël) onder de Assyriërs
3e keer: volledige ballingschap onder de Babyloniërs

Dit is nog naast de strijd die het volk met de omringende volkeren moest voeren: de Filistijnen, de Amelekieten, de Edomieten, de Moabieten, de Ammonieten.   

Belang

Het OT vervult een belangrijke functie als basis voor heel veel zaken:
 -    voor NT
 -    voor kennis van God
 -    voor kennis van Gods plan met de wereld
 -    voor Messias (Messiasverwachting)
 -    voor het complete verhaal (begin en einde)
 -    voor grondslagen van de mens (Gn 1-11)

 Christus is het centrum van de Bijbel, van zowel het OT als het NT. Hierom zullen we altijd naar Hem moeten zoeken in de Bijbel. Hij is namelijk de enige weg tot verlossing