Evangelie door Afrikaanse ogen -1
Door het jaar heen staan er bijzondere dagen op
onze kalender. sinds jaar en dag gaat dat zo. daar ook zo onze aandacht
aan besteden. Om je enig houvast te geven op deze site een overzicht
van de christelijke feesten. Niet dat ze allemaal even indringend
worden gevierd, maar meer dan de moeite waard om er niet alleen mee op
de hoogte te zijn maar je ook eens nader in te verdiepen. Hieronder
én hiernaast een schat aan informatie. Veel genoegen ermee.
Ontdek de rijkdom van de Bijbel
- Deel 1 : Geboorte en
kindertijd van Jezus -
De afbeeldingen zijn het resultaat van schetsen en foto's gemaakt in het noorden van Kameroen. Dorpelingen in het gebied van de Mafa speelden de verhalen na uit het leven van Christus. De achtergrond van de afbeeldingen bestaat dan ook in veel gevallen uit het Mandara-gebergte van Kameroen. Maar ook in de kleding, de vorm van de huizen en dergelijke is de cultuur van de Mafa herkenbaar.
De platen werden gemaakt met het oog op het evangelisatie-en zondagsschoolwerk. Daarom werd er ook gekozen voor het drukken op een zeer sterk en niet scheurbaar vel plastic in plaats van op papier. Zo zijn de afbeeldingen bestand tegen zon en regen, insecten en schimmel. Ze kunnen zelfs zo nodig onder een natte doek gestreken worden.
Waarom
Christus een Afrikaanse?
Het is
dringend en noodzakelijk dat wij verkondigen en uiting te geven aan de
boodschap, het leven en de gehele persoon van Jezus Christus in-een
artistieke Afrikaanse taal, de taal die in ons is de uitdrukking van
onze dagelijks leven, van onze cultuur.
Veel mensen van verschillende culturen hebben het gedaan voor ons en zullen dit doen in de toekomst, zonder verraad te plegen aan de historische Christus, uit wie alle authentiek christendom ontstaat. We moeten onszelf niet beperken tot de historische en culturele vormen van een bepaald volk of een periode.
De uitbeelding van een zwarte Christus in Afrika doet geen afbreuk aan de historische Jezus, integendeel, het reikt ons allen de universele betekenis van de boodschap van God. Deze God, die werd een van ons om met het verkondigen van Christus als de Heer van alle naties van de wereld, door middel van hun authentieke rijkdom: hun taal, hun gebaren, hun kunst, hun hele leven en de cultuur.
Het volk Mafa daar beeldde uit hoe het evangelie eruit zou zien in hun eigen cultuur. Jezus als zwarte herder, niet als 'de melkwitte Europeaan die eeuwenlang geëxporteerd is. 'Het Evangelie komt dichterbij wanneer het lijden en de vreugde van mensen in Afrika herkenbaar wordt gemaakt.
Om niet te vergeten
Wie denkt, dat het Afrikaanse christendom begon met de Europese ontdekkingsreizen heeft het mis. Afrikaans christendom is niet een'filiaal' van het westers christendom. Het is zelfs veel ouder dan het West-Europese. Lang voordat Ludger, Willibrord en Bonifatius het evangelie naar de Lage Landen brachten, waren er in Noord-Afrika bloeiende kerken. In Noord-Afrika werden de meeste kerken weggevaagd door de opmars van de Moslims vanaf de zevende eeuw; in Egypte en Ethiopië bestaan ze voort tot op de huidige dag. Het geloof bewoog zich naderhand naar het Zuiden: The Faith Moves South…
Zending en kolonialisme
Een ander misverstand, dat uit de weg geruimd moet worden, is de wijdverbreide gedachte, dat de zending braaf in het kielzog van het kolonialisme heeft gevaren. 'Eerst kwamen de handelaren om het Afrikaanse goud te halen; daarna de zendelingen om de zielen te roven, beschermd door de kanonnen van hun West-Europese overheden'. De werkelijkheid was heel wat genuanceerder. Zending was verheugend vaak een lastige luis in de pels van de machthebbers, zodat die de zendeling liever zagen gaan dan komen. Om de 'lieve vrede' (zo belangrijk voor gunstige handel!) werd zendingswerk zelfs vaak verboden.
Kwade reuk
Toch veranderde er iets, toen de schepen van de Europeanen aanmeerden aan de Afrikaanse kusten. Vanaf het prille begin brachten die hun christelijk geloof mee. Maar het is een sprookje om te denken, dat dit een heilig vuur op gang bracht. De Europeanen waren er voor andere zaken dan Gods Zaak. Het was commercie, die hen dreef. De'VOC-mentaliteit' was in elk geval geen missionair elan. Door slavenhandel en uitbuiting kreeg het evangelie een kwade reuk. In het boek staat bijvoorbeeld een plaatje van een fort, dat de Portugezen in 1593 bouwden voor de kust van Kenia. Het kreeg de naam 'Fort Jesus"
Inheems
Wat dr. Paas sterk benadrukt is het feit, dat echte zending vaak op gang kwam door Afrikanen zélf. Zij waren de beste evangelisten voor het eigen continent. Uit de Nederlandse kerkgeschiedenis kende ik bijvoorbeeld al de naam van Jacobus Eliza Capitein (1711-1747). Deze Ghanese jongen studeerde aan de Leidse universiteit en keerde terug naar zijn vaderland. Legendarisch zijn ook de verhalen over Samuel Crowther (1807-1891). Bevrijd van de slavernij, ontdekte hij de vrijheid van het evangelie in Freetown, Sierra Leone. Hij werd de eerste Afrikaanse Anglicaanse bisschop.
Ex-slaven
'Gij hebt wel kwaad tegen mij gedacht, maar God heeft dat ten goede gedacht'. Deze woorden van Jozef (Genesis 50:20) komen bij mij boven, als ik lees hoe belangrijk bevrijde slaven zijn geweest voor de zendingsbeweging in Afrika. Na de officiële afschaffing van de slavenhandel in 1807, werden bevrijde slaven door de Britten naar Sierra Leone gebracht. Daar leerden ze de christelijke boodschap van een heel andere kant kennen en aanvaarden. Zij werden op hun beurt de zendelingen voor de rest van Afrika. Je kunt zeggen, dat de zending in Afrika niet begon met blanke missionaire inspanning, maar met het getuigenis van Afrikaanse ex-slaven.
Onafhankelijk
De eigen inheemse inbreng is het best te zien bij de 'Afrikaanse Onafhankelijke Kerken'. Deze zijn ontstaan op initiatief van een Afrikaanse evangelist, zendeling of profeet. Een voorbeeld hiervan is de beweging van de Liberiaan William Wadé Harris. Deze was naar eigen zeggen door de engel Gabriel geroepen tot profeet. Tot zijn dood in 1929 trok hij predikend en helend rond in Goud- en Ivoorkust. Hij wees mensen op de wederkomst van Christus en riep hen op tot bekering. Hij werd in staat gesteld om vele duizenden op Christus te wijzen.
Opwekking
In de achttiende eeuw was er in Europa een andere wind gaan waaien. De Great Awakening zorgde voor nieuw leven in de kerken van Europa en Noord-Amerika. Dit werd gevolgd door een missionaire beweging. Europese en Amerikaanse zendelingen trokken uit om de 'heidenen' te bereiken. De vorm van deze zending was genootschappelijk: de zendelingen werden uitgezonden en onderhouden door een stichting in hun vaderland. Toen in 1885 de koloniale machten het in Berlijn eens werden over de verdeling van de wereld, werd Afrika door de blanke Europese machthebbers 'netjes' in stukken gehakt. Voor de veelal nationaal beperkte zendingsgenootschappen betekende dit een probleem: zij werden niet getolereerd in het gebied van andere mogendheden. Een nieuwe vorm van zending sloot hier veel beter op aan: die van geloofszending. Centraal daarin staat de zendeling, voor wie het enige, dat telt, het feit is, dat hij (of zij!) geroepen werd door God. Het thuisfront is geen organisatie, maar slechts een groep vrienden, die de zendeling van het (brood)nodige voorziet.
Groei
De grootste groei van de Afrikaanse kerken is eigenlijk pas van de laatste tientallen jaren. Dat is een verheugende ontwikkeling, waarin wij het werk van de Heilige Geest zien. Toch is Afrika niet Gods Koninkrijk op aarde. Steven Paas zegt daar over (in 'Alle Volken', het blad van de GZB): 'Ik wil ook reëel zijn. Er is veel naamchristendom. Het is vanzelfsprekend om christen te zijn. In veel gevallen mist het geloof echter diepgang'. Gebed voor dit continent, haar bewoners en haar kerken blijft daarom hard nodig. Met de woorden van het Zuid-Afrikaans volkslied: 'Nkosi, sikelel' iAfrika' - 'HEER, zegen Afrika!'
Veel mensen van verschillende culturen hebben het gedaan voor ons en zullen dit doen in de toekomst, zonder verraad te plegen aan de historische Christus, uit wie alle authentiek christendom ontstaat. We moeten onszelf niet beperken tot de historische en culturele vormen van een bepaald volk of een periode.
De uitbeelding van een zwarte Christus in Afrika doet geen afbreuk aan de historische Jezus, integendeel, het reikt ons allen de universele betekenis van de boodschap van God. Deze God, die werd een van ons om met het verkondigen van Christus als de Heer van alle naties van de wereld, door middel van hun authentieke rijkdom: hun taal, hun gebaren, hun kunst, hun hele leven en de cultuur.
Het volk Mafa daar beeldde uit hoe het evangelie eruit zou zien in hun eigen cultuur. Jezus als zwarte herder, niet als 'de melkwitte Europeaan die eeuwenlang geëxporteerd is. 'Het Evangelie komt dichterbij wanneer het lijden en de vreugde van mensen in Afrika herkenbaar wordt gemaakt.
Om niet te vergeten
Wie denkt, dat het Afrikaanse christendom begon met de Europese ontdekkingsreizen heeft het mis. Afrikaans christendom is niet een'filiaal' van het westers christendom. Het is zelfs veel ouder dan het West-Europese. Lang voordat Ludger, Willibrord en Bonifatius het evangelie naar de Lage Landen brachten, waren er in Noord-Afrika bloeiende kerken. In Noord-Afrika werden de meeste kerken weggevaagd door de opmars van de Moslims vanaf de zevende eeuw; in Egypte en Ethiopië bestaan ze voort tot op de huidige dag. Het geloof bewoog zich naderhand naar het Zuiden: The Faith Moves South…
Zending en kolonialisme
Een ander misverstand, dat uit de weg geruimd moet worden, is de wijdverbreide gedachte, dat de zending braaf in het kielzog van het kolonialisme heeft gevaren. 'Eerst kwamen de handelaren om het Afrikaanse goud te halen; daarna de zendelingen om de zielen te roven, beschermd door de kanonnen van hun West-Europese overheden'. De werkelijkheid was heel wat genuanceerder. Zending was verheugend vaak een lastige luis in de pels van de machthebbers, zodat die de zendeling liever zagen gaan dan komen. Om de 'lieve vrede' (zo belangrijk voor gunstige handel!) werd zendingswerk zelfs vaak verboden.
Kwade reuk
Toch veranderde er iets, toen de schepen van de Europeanen aanmeerden aan de Afrikaanse kusten. Vanaf het prille begin brachten die hun christelijk geloof mee. Maar het is een sprookje om te denken, dat dit een heilig vuur op gang bracht. De Europeanen waren er voor andere zaken dan Gods Zaak. Het was commercie, die hen dreef. De'VOC-mentaliteit' was in elk geval geen missionair elan. Door slavenhandel en uitbuiting kreeg het evangelie een kwade reuk. In het boek staat bijvoorbeeld een plaatje van een fort, dat de Portugezen in 1593 bouwden voor de kust van Kenia. Het kreeg de naam 'Fort Jesus"
Inheems
Wat dr. Paas sterk benadrukt is het feit, dat echte zending vaak op gang kwam door Afrikanen zélf. Zij waren de beste evangelisten voor het eigen continent. Uit de Nederlandse kerkgeschiedenis kende ik bijvoorbeeld al de naam van Jacobus Eliza Capitein (1711-1747). Deze Ghanese jongen studeerde aan de Leidse universiteit en keerde terug naar zijn vaderland. Legendarisch zijn ook de verhalen over Samuel Crowther (1807-1891). Bevrijd van de slavernij, ontdekte hij de vrijheid van het evangelie in Freetown, Sierra Leone. Hij werd de eerste Afrikaanse Anglicaanse bisschop.
Ex-slaven
'Gij hebt wel kwaad tegen mij gedacht, maar God heeft dat ten goede gedacht'. Deze woorden van Jozef (Genesis 50:20) komen bij mij boven, als ik lees hoe belangrijk bevrijde slaven zijn geweest voor de zendingsbeweging in Afrika. Na de officiële afschaffing van de slavenhandel in 1807, werden bevrijde slaven door de Britten naar Sierra Leone gebracht. Daar leerden ze de christelijke boodschap van een heel andere kant kennen en aanvaarden. Zij werden op hun beurt de zendelingen voor de rest van Afrika. Je kunt zeggen, dat de zending in Afrika niet begon met blanke missionaire inspanning, maar met het getuigenis van Afrikaanse ex-slaven.
Onafhankelijk
De eigen inheemse inbreng is het best te zien bij de 'Afrikaanse Onafhankelijke Kerken'. Deze zijn ontstaan op initiatief van een Afrikaanse evangelist, zendeling of profeet. Een voorbeeld hiervan is de beweging van de Liberiaan William Wadé Harris. Deze was naar eigen zeggen door de engel Gabriel geroepen tot profeet. Tot zijn dood in 1929 trok hij predikend en helend rond in Goud- en Ivoorkust. Hij wees mensen op de wederkomst van Christus en riep hen op tot bekering. Hij werd in staat gesteld om vele duizenden op Christus te wijzen.
Opwekking
In de achttiende eeuw was er in Europa een andere wind gaan waaien. De Great Awakening zorgde voor nieuw leven in de kerken van Europa en Noord-Amerika. Dit werd gevolgd door een missionaire beweging. Europese en Amerikaanse zendelingen trokken uit om de 'heidenen' te bereiken. De vorm van deze zending was genootschappelijk: de zendelingen werden uitgezonden en onderhouden door een stichting in hun vaderland. Toen in 1885 de koloniale machten het in Berlijn eens werden over de verdeling van de wereld, werd Afrika door de blanke Europese machthebbers 'netjes' in stukken gehakt. Voor de veelal nationaal beperkte zendingsgenootschappen betekende dit een probleem: zij werden niet getolereerd in het gebied van andere mogendheden. Een nieuwe vorm van zending sloot hier veel beter op aan: die van geloofszending. Centraal daarin staat de zendeling, voor wie het enige, dat telt, het feit is, dat hij (of zij!) geroepen werd door God. Het thuisfront is geen organisatie, maar slechts een groep vrienden, die de zendeling van het (brood)nodige voorziet.
Groei
De grootste groei van de Afrikaanse kerken is eigenlijk pas van de laatste tientallen jaren. Dat is een verheugende ontwikkeling, waarin wij het werk van de Heilige Geest zien. Toch is Afrika niet Gods Koninkrijk op aarde. Steven Paas zegt daar over (in 'Alle Volken', het blad van de GZB): 'Ik wil ook reëel zijn. Er is veel naamchristendom. Het is vanzelfsprekend om christen te zijn. In veel gevallen mist het geloof echter diepgang'. Gebed voor dit continent, haar bewoners en haar kerken blijft daarom hard nodig. Met de woorden van het Zuid-Afrikaans volkslied: 'Nkosi, sikelel' iAfrika' - 'HEER, zegen Afrika!'
|
De aankondiging |
Het bezoek |
Geboorte van jezus |
Jezus in de tempel |
|
De Wijzen uit het Oosten |
De wijzen uit het Oosten |
De Heilige Familie |
Vlucht naar Egupte |
|
Jezus bij de leraren |
Jezus in Nazareth |
De Mafa is een bevolkingsgroep in het Mandara-gebergte in Noord-Kameroen op de grens met Noord-Nigeria. De bergen zien er aanvankelijk ondoordringbaar uit, alsof een reus zijn woede heeft geventileerd en enorme rotsblokken her en der heeft neer geslingerd. Van die ondoordringbaarheid heeft de bevolking lange tijd gebruik gemaakt om contact met de hen islamitische koninkrijken te voorkomen. | compilatie 1 compilatie 2 compilatie 3 compilatie 4 compilatie 5 compilatie 6 |
naar top van deze pagina 
